این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
یکی از پرسشهایی که در ادبیات اقتصاد مسکن مطرح میشود این است که چه ارتباطی بین اشتغال و مالکیت مسکن وجود دارد؟ آیا افزایش تعداد افراد شاغل در یک خانوار، به افزایش احتمال مالکیت مسکن منجر میشود ؟ برای پاسخ به این پرسش، اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ مرکز آمار ایران را بررسی کردیم؛ انتظار میرود خانوارهایی که درآمد فعال بیشتری دارند، شانس بالاتری برای خرید مسکن داشته باشند؛ اما نتایج نشان میدهد مالکیت مسکن تنها بازتاب درآمد فعلی خانوار نیست. عواملی مانند سابقه درآمدی، امکان پسانداز، سن خانوار و فرصت انباشت دارایی در طول زمان نیز نقش مهمی در شکلگیری مالکیت دارند. بالاترین سهم مالکیت نه در میان شاغلان، بلکه در میان خانوارهای دارای درآمد بدون کار مشاهده میشود؛ ۸۶.۶ درصد خانوارهای این گروه مالک مسکن هستند. بررسی سن خانوارها نیز این الگو را تأیید میکند؛ سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در میان خانوارهای جوان زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر افزایش مییابد؛ مالکیت مسکن بیشتر نتیجه انباشت دارایی در طول زمان است تا ً درآمد و اشتغال فعلی خانوار. اشتغال سرپرست خانوار؛ شرط کافی برای مالکیت مسکن نیستبررسی دادههای طرح هزینه و درآمد خانوار شهری سال ۱۴۰۳ نشان میدهد که رابطه میان اشتغال سرپرست خانوار و مالکیت مسکن به این سادگی نیست و داشتن شغل بهتنهایی نمیتواند مالکیت مسکن را تضمین کند.
در این بررسی، وضعیت مالکیت مسکن خانوارها بر اساس وضعیت فعالیت سرپرست خانوار مقایسه شد. نتایج نشان داد در مجموع از میان ۱۹ هزار و ۳۴۷ خانوار شهری بررسیشده، ۷۲.۷ درصد مالک مسکن و ۲۷.3 درصد غیرمالک بودهاند.
در میان خانوارهایی که سرپرست آنها شاغل است، سهم مالکیت مسکن ۶۳.۹ درصد به دست آمد؛ یعنی حدود ۳۶ درصد از این خانوارها همچنان غیرمالک هستند. این رقم حتی پایینتر از میانگین کل خانوارهای شهری است. اشتغال و داشتن درآمد فعال، اگرچه میتواند ظرفیت مالی خانوار را افزایش دهد، اما بهتنهایی برای دستیابی به مالکیت مسکن کافی نیست. …
