بقراط، پدر پزشکی، آب شور را برای تسکین دردهای مفصلی و زخمها توصیه میکرد. اوریپید میگفت دریا بیماریهای انسان را میشوید. قرنها بعد، در انگلستان قرن هجدهم، دکتر ریچارد راسل با رسالهای جنجالی، حمام و حتی نوشیدن آب دریا را برای بیماریهای غددی تجویز کرد و موجی از استراحتگاههای ساحلی به راه انداخت. در فرانسه، ژوزف دو لا بوناردیر در سال ۱۸۶۷ واژه تالاسوتراپی را ساخت و رنه کوینتون با اثبات شباهت ترکیب شیمیایی آب دریا به پلاسمای خون، پایههای علمی آن را استوارتر کرد. تا اینجا، داستان از جنس مشاهده پزشکی و تجربه بالینی است؛ نه جادو و نه مد. اما در ایران...
اما آنچه امروز در فضای مجازی با عنوان «هیلینگ آب دریا» میفروشند، فاصلهای عمیق با این تاریخچه دارد. در شبکههای اجتماعی، تصاویر غروب خورشید کنار ساحل، صداهای موج و چهرههای اشکبار، بستهای احساسی ساختهاند که ادعا میکند گریه کردن در کنار دریا، نشستن پای درخت جنگل یا مدیتیشن با شنهای ساحل، درمانی عمیق برای افسردگی و سوگ است. این روایتها بهسرعت به تورهای چندروزه تبدیل شدهاند: «تور هیلینگ آب دریا»، «سفر گریه و رهایی»، «کارگاه تخلیه عاطفی کنار موج». شرکتکنندگان هزینه میپردازند تا در ساحلی دورافتاده جمع شوند، اشک بریزند و ادعا کنند سبک شدهاند. این احساس سبک شدن بر اثر گریه چیز عجیبی نیست و در همه انسانها رخ میدهد. مساله، سوء استفاده از گریه مردم برای پول درآوردن است.
برگزارکنندگان اغلب نه پزشکاند، نه روانشناس بالینی و نه حتی مربی معتبر سلامت روان. بسیاری از آنها اینفلوئنسرهایی هستند که با چند پست احساسی و هشتگهای پرطرفدار، بازاری ساختهاند که از استیصال انسان نان میخورد. نقطه انحراف …
