این شکاف دیپلماتیک از قبل قابل پیش بینی بود. در جریان یک مصاحبه تلویزیونی در ماه ژوئیه، عبدالمجید تبون، رئیسجمهور الجزایر، بدون نام بردن از امارات، این بازیگر خلیج فارس را با پنج واژه توصیف کرد: «هرجا پا میگذارند، خون جاری میشود.» منظور او نقش این کشور در لیبی، سودان و یمن بود.
ابوظبی چند ساعت بعد از طریق انور قرقاش، مشاور دیپلماتیک محمد بنزاید، رئیس امارات، پاسخ داد. او نوشت روابط میان کشورها از طریق «عقلانیت، ارتباط و شفافیت منافع» مدیریت میشود، نه از طریق «معماها و نشانههایی که نیازمند رمزگشایی هستند.»
یک هفته پیش از آن، یک هیات حقیقتیاب سازمان ملل درباره سودان اعلام کرده بود که «دلایل معقولی برای باور» وجود دارد که شبکههای خارجی، از جمله برخی شبکههایی که از طریق امارات فعالیت میکنند، نیرو، سلاح و آموزش در اختیار نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) در دارفور قرار دادهاند.
بنابراین منشا خشم الجزایر چندان مبهم نبود. الجزایر سومین دولتی است که طی ۹ ماه، در برابر نفوذ منطقهای ابوظبی ایستاد. محاسبه راهبردی ۹ ماهه ابوظبی
این روند در ۳۰ دسامبر آغاز شد؛ زمانی که ائتلافی به رهبری عربستان سعودی به سلاحها و خودروهایی حمله کرد که با دو کشتی از فجیره به بندر مکلا در یمن رسیده بودند. ریاض امنیت ملی خود را «خط قرمز» خواند و ابوظبی را متهم کرد که به جداییطلبان شورای انتقالی جنوب (STC) سلاح میدهد؛ نیروهایی که به حضرموت و المهره وارد شده بودند.
امارات وجود سلاح در این محموله را رد کرد، اما پس از آنکه شورای ریاستجمهوری مورد حمایت عربستان در یمن ضربالاجلی ۲۴ ساعته صادر کرد، اعلام کرد نیروهای باقیمانده خود را از یمن خارج خواهد کرد.
یک هفته بعد، گزارشهایی منتشر شد که عیدروس الزبیدی، رهبر شورای انتقالی جنوب، با کشتی به سمت سومالیلند گریخته و سپس از طریق موگادیشو به ابوظبی پرواز کرده است. …
