رکنا: وقتی یک کودک مضطرب است، معمولا اولین متهمی که به ذهن می رسد گوشی موبایل است؛ همان صفحه ای که کودک ساعت ها به آن خیره می شود، شبکه های اجتماعی، مقایسه شدن با دیگران و پیام هایی که گاهی خواب و آرامش او را به هم می ریزند. اما حالا بحث تازه ای میان روانشناسان و متخصصان کودک شکل گرفته است: آیا واقعا گوشی عامل اصلی اضطراب نسل جدید است یا ما بزرگسالان، با مراقبت بیش از حد، کنترل دائمی و حذف بسیاری از تجربه های طبیعی کودکی، بخشی از اضطراب را خودمان ساخته ایم؟
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش گروه روانشناسی رکنا، گوشی هوشمند؛ متهم اصلی نسل مضطرب؟ در یک سوی این بحث، جاناتان هایت، روانشناس اجتماعی و نویسنده کتاب نسل مضطرب، قرار دارد که تغییر سبک زندگی کودکان در عصر گوشی هوشمند و شبکه های اجتماعی را یکی از عوامل مهم افزایش مشکلات روانی نوجوانان می داند. از نگاه او، کودکی که به جای بازی واقعی، تعامل چهره به چهره و تجربه کردن جهان، بخش بزرگی از زندگی اجتماعی خود را در فضای آنلاین می گذراند، با مجموعه ای از فشارهای تازه روبه رو می شود؛ از مقایسه اجتماعی و ترس از جا ماندن گرفته تا اختلال خواب و وابستگی به تایید دیگران. این دیدگاه همچنان یکی از جریان های مهم بحث درباره سلامت روان کودکان است، اما در برابر آن، گروهی از روانشناسان معتقدند مسئله را نمی توان فقط به صفحه نمایش تقلیل داد. شاید مشکل فقط صفحه نمایش نباشد
پیتر گری، روانشناس و پژوهشگر شناخته شده حوزه رشد کودک، بر عامل دیگری تاکید می کند که گاهی در بحث های مربوط به اضطراب کودکان فراموش می شود: کاهش بازی آزاد و استقلال. از این نگاه، کودکی که دائما تحت نظارت بزرگسالان است، کمتر فرصت دارد خودش تصمیم بگیرد، اشتباه کند، با ناکامی روبه رو شود و یک مشکل را بدون کمک فوری والدین حل کند. تجربه همین موقعیت های کوچک است که به تدریج احساس توانمندی و تاب آوری را می سازد. کودکی که همیشه از خطر دور نگه داشته شده است، لزوما کودک آرام تری نیست. ممکن است فقط کودکی باشد که هنوز فرصت نکرده بفهمد می تواند از عهده دشواری ها برآید. پژوهش ها چه می گویند؟
پژوهش های جدید نیز تصویر ساده ای ارائه نمی کنند. یک مطالعه بزرگ دانشگاه منچستر روی حدود ۲۵ هزار نوجوان ۱۱ تا ۱۴ ساله، شواهدی پیدا نکرد که صرف افزایش زمان استفاده از شبکه های اجتماعی یا بازی به تنهایی باعث افزایش اضطراب یا افسردگی در سال بعد شود. این یافته به این معنا نیست که شبکه های اجتماعی بی خطرند. بلکه نشان می دهد باید پرسید کودک در فضای آنلاین چه می کند، با چه کسانی ارتباط دارد، چه محتوایی می بیند و در دنیای واقعی چه میزان حمایت و ارتباط اجتماعی دارد. …