رقابت در کریدورهای منطقهای فقط بر سر داشتن مرز مشترک یا قرار گرفتن در مسیر جغرافیایی مناسب نیست. کشورها تلاش میکنند با کاهش زمان عبور، توسعه زیرساخت، تسهیل تشریفات مرزی و ارائه خدمات لجستیکی صاحبان کالا را به انتخاب مسیر خود ترغیب کنند.
کشورمان از نظر جغرافیایی در موقعیتی قرار دارد که میتواند مسیر اتصال آسیای مرکزی، روسیه و چین به آبهای جنوبی باشد. این توانستن یک “اما ” دارد؛ اینکه این موقعیت بهتنهایی برای جذب بار کافی نیست. طی سالهای اخیر کشورهای رقیب با سرمایهگذاری در مسیرهای جایگزین تلاش کردهاند سهم بیشتری از تجارت منطقه را به دست آورند.
در این بین کشورهای ترکیه، جمهوری آذربایجان، قزاقستان، روسیه و امارات هرکدام با استفاده از ظرفیتهای جغرافیایی و اقتصادی خود بخشی از بازار ترانزیت را هدف گرفتهاند. مسیرهای دریایی نیز همچنان با وجود طولانیتر بودن برخی مسیرها به دلیل ظرفیت بالا و هزینه رقابتی، رقیب جدی مسیرهای زمینی محسوب میشوند.
ترکیه؛ اتصال شرق به اروپا
ترکیه در سالهای اخیر تلاش کرده جایگاه خود را بهعنوان مسیر اتصال چین و آسیای مرکزی به اروپا تقویت کند. این کشور در کریدور میانی یا همان مسیر ترانس خزر نقشی محوری دارد. مسیری که از چین و آسیای مرکزی آغاز میشود از دریای خزر و قفقاز عبور کرده و به ترکیه و سپس اروپا میرسد. همچنین بخوانید: تهدید صادرات غلات روسیه؛ فرصت تاریخی ایران در راهگذر شمال–جنوب
ترکیه برای تقویت این موقعیت روی توسعه خطوط ریلی، بنادر، پایانههای لجستیکی و اتصال شبکه حملونقل خود به کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز فوکوس کرده است. مسیر باکو–تفلیس–قارص نیز یکی از اجزای مهم این شبکه به شمار میرود.
مزیت این کشور برای صاحبان کالا دسترسی به بازار اروپا و برخورداری از شبکه حملونقل نسبتاً گسترده است. در مقابل کشورمان برای رقابت با این مسیر باید بتواند زمان عبور کالا از مرزهای خود را کاهش دهد و خدمات ریلی و جادهای قابل پیشبینیتری ارائه کند.
آذربایجان و استفاده از موقعیت قفقاز همچنین بخوانید: راهگذر شمال – جنوب؛ فرصتی ۲۵ ساله و همچنان پابرجا …
