آنچه پیشتر ضرورتی عملیاتی و مسئلهای محیط زیستی تلقی میشد، اکنون به فرصتی اقتصادی برای سرمایهگذاری تبدیل شده است؛ فرصتی که در آن بخش خصوصی سرمایه میآورد، گاز هدررفته را جمعآوری میکند و پس از فرآورش، آن را به محصول قابل فروش تبدیل میکند.
این تغییر رویکرد در تعداد قراردادهای امضاشده نیز قابل مشاهده است. براساس اعلام شرکت ملی نفت ایران، در حوزه جمعآوری گازهای همراه و گازهای مشعل، ۲۳ قرارداد با بخش خصوصی و غیردولتی امضا شده که اجرای آنها زمینه خاموشی ۵۷ مشعل در استان خوزستان را فراهم میکند. این اعداد یک پیام روشن دارند: برای خاموشکردن مشعلها دیگر فقط به منابع دولتی تکیه نمیشود، سرمایه خصوصی نیز به این میدان وارد شده است.
وقتی مشعل، پروژه سرمایهگذاری میشود
جمعآوری گاز مشعل از نظر فنی پروژهای ساده نیست. گاز باید از محل تولید جمعآوری، فشار آن تقویت، از طریق خطوط لوله منتقل و در تأسیسات مناسب فرآورش شود. درنهایت نیز باید برای گاز و محصولات حاصل از آن بازار مصرف یا فروش وجود داشته باشد.
همین زنجیره سبب شده است که جمعآوری گازهای مشعل به پروژهای صرفاً محیط زیستی محدود نماند و به فعالیتی اقتصادی با درآمدی مشخص تبدیل شود. در این الگو، سرمایهگذار بهجای آنکه فقط برای خاموشی مشعل هزینه کند، زیرساخت لازم را برای بازیابی گاز، فرآورش آن و فروش محصول نهایی ایجاد میکند. درنتیجه، گازی که پیشتر بدون ایجاد ارزش اقتصادی در هوا میسوخت، میتواند بخشی از هزینه سرمایهگذاری را جبران و برای سرمایهگذار درآمد ایجاد کند.
این همان نقطهای است که سیاست جمعآوری گازهای مشعل از «هزینه برای کاهش آلودگی» به «سرمایهگذاری برای بازیابی منابع» تغییر مسیر میدهد.
۱۲ قرارداد؛ یک بسته بزرگ برای مهار گازسوزی …
