همسرم مردی آرام و درس خوان بود که بیشتر وقتش را صرف تحصیل و پیشرفت شغلی می کرد. آشنایی ما از طریق خواهرش شکل گرفت و پس از ازدواج، زندگی ساده اما شیرینی را در آپارتمان کوچکی شروع کردیم. یک سال بعد، دخترمان نگار به دنیا آمد و خوشبختی مان کامل تر شد.
من همیشه تلاش می کردم همسرم با خیال راحت به کارش برسد. او هم در مسیر پیشرفت قدم برداشت و سرانجام مدیرعامل یک شرکت معتبر شد. اما با افزایش مسئولیت های شغلی اش، فاصله ای ناخواسته میان ما شکل گرفت.
همه چیز از زمانی تغییر کرد که همسرم با مونا، یکی از همکاران قدیمی دانشگاهش، دوباره ارتباط گرفت. ابتدا دیدارهایشان کاری بود، اما به تدریج این ارتباط از چارچوب حرفه ای خارج شد. دیر آمدن های همسرم به خانه، خاموش بودن تلفن همراهش و بهانه های تکراری، شک و نگرانی را در دلم بیشتر کرد.
مدتی بعد فهمیدم پای زن دیگری به زندگی مان باز شده است. مونا حتی با خانه ما تماس گرفت و از تصمیمش برای ازدواج با همسرم گفت. دیگر نمی توانستم این شرایط را تحمل کنم؛ بنابراین همراه دخترم به خانه مادرم رفتم.
مدتی بعد، درخواست طلاق دادم. همسرم که تصور می کرد می تواند هم زمان زندگی خانوادگی و رابطه جدیدش را حفظ کند، تازه با پیامد تصمیم هایش روبه رو شده بود.
یک شب، وقتی به خانه برگشته بود، عکس من و نگار از روی دیوار افتاد و شیشه اش شکست. بعدها فهمیدم همان اتفاق ساده، او را با واقعیتی تلخ روبه رو کرد؛ اینکه ممکن است خانواده اش را برای همیشه از دست بدهد.
روز دادگاه، همسرم با دسته گل و هدیه به سراغم آمد. گریه می کرد و از من فرصت دوباره می خواست. می گفت رابطه اش با مونا را تمام کرده و می خواهد زندگی اش را از نو بسازد.
هشت سال از آن روزها گذشته است. امروز وقتی به گذشته نگاه می کنم، می دانم اعتماد در زندگی مشترک به آسانی به دست نمی آید و با یک تصمیم اشتباه می تواند آسیب ببیند. زندگی ما فرصت دوباره ای پیدا کرد، اما آن روزها به من آموخت که حفظ خانواده، پیش از هر چیز به صداقت، تعهد و مسئولیت پذیری نیاز دارد. نظر کارشناس خانواده درباره خیانت و بازسازی اعتماد در زندگی مشترک …

بازار



















































































































































