علیرضا غوثی، فرزند استاد میرزا خلیفه آغه غوثی که از او با عنوان «پدر دف ایران» یاد میشود، این میراث را حاصل نزدیک به دو قرن تداوم خانوادگی در دفنوازی و مداحی میداند. تداومی که از پدربزرگ و پدرش آغاز شده و امروز اعضای نسلهای بعدی خانواده نیز در ادامه آن نقش دارند.
موسیقی گروه غوثی بر پایه مقامها و ملودیهایی شکل گرفته که طی نسلها حفظ شدهاند و استاد خلیفه غوثی نیز بخشی از آنها را با اشعاری از شاعرانی، چون حافظ، سعدی و حزین در قالب مقامها و ملودیهای مختلف تنظیم و اجرا کرده است.
دف در این سنت، حامل بخشی از هویت موسیقایی و آیینی کردستان است. در روایت خانواده غوثی، دف با مداحی و معنویت پیوندی جداییناپذیر دارد و اجرای آن نیز تابع آداب و باورهایی است که از نسلهای پیشین به ارث رسیده است. همین پیوند میان تکنیک موسیقایی و تجربه معنوی، به گفته غوثی، یکی از دلایل اثرگذاری این اجراها بر مخاطب است؛ اجرایی که قرار نیست صرفاً چشم را با نمایش ساز و صحنه درگیر کند، بلکه هدفش رسیدن به تجربهای درونیتر است. …
