بازخوانی اندیشه امام موسی صدر اهمیتی فراتر از بزرگداشت یک عالم دینی و رهبر اجتماعی برجسته دارد. امام موسی صدر، که در ۱۹۵۹ به لبنان رفت و در فضای پیچیده آن جامعه چندمذهبی و چندپاره به کنش اجتماعی و سیاسی پرداخت، مسئلهای را در برابر ما مینهد که هنوز زنده است: «چگونه میتوان انسانها را با همه تفاوتهای مذهبی، فرهنگی و اجتماعیشان، بر محور کرامت مشترک و مسئولیت جمعی گرد آورد؟» پاسخ او نه حذف هویتها بود، نه تسلیمشدن در برابر مرزبندیهای هویتی؛ بلکه ساختن زمینهای بود که در آن، انسان پیش از تعلق گروهی، صاحب حق و منزلت شناخته شود.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
در تاریخ معاصر ایران، امام موسی صدر تنها یک شخصیت سیاستمدار دینی خوشنام نیست؛ بلکه نماد اندیشهای است که تفاوت را به گفتوگو، گفتوگو را به فرصت و فرصت را به افق آینده بدل میکرد. نسبت او با ایران نیز فراتر از پیوند جغرافیا و تبار بود؛ پیوند اندیشهای بود میان سرزمینی که از آن برخاست و جهانی که در آن رسالت خویش را معنا کرد.
اکنون، در سالروز ربودهشدن او در شهریور توسط دولت وقت لیبی۱۳۵۷، بازخوانی این میراث، تأملی است بر هنر گفتوگو با تفاوتها و توانایی هدایت فرصتها؛ همان دو عنصری که امام موسی صدر را به چهرهای ماندگار در تاریخ معاصر خاورمیانه، ایران و جهان اسلام بدل ساخت.
ایران را نمیتوان تنها با یک رنگ، یک زبان، یک اقلیم یا یک روایت توضیح داد.ایران، در معنای عمیق تاریخی و اجتماعی خود، سرزمینی است که در آن صداهای گوناگون، حافظههای محلی، لهجهها، آیینها، آداب و شیوههای متفاوت زیستن، در طول قرنها زیر سقف یک تاریخ مشترک گرد آمدهاند. از کوهستانهای غرب تا دشتهای شرقی، از کرانههای جنوبی تا جنگلهای شمال، ایران نه مجموعهای تصادفی از تفاوتها، بلکه حاصل گفتوگوی طولانی میان تنوع و وحدت است؛ گفتوگویی که هر بار، اگر با عدالت و تدبیر همراه بوده، به قدرت ملی انجامیده و هر زمان که از عدالت فاصله گرفته، زمینه بیاعتمادی و فرسایش سرمایه اجتماعی را فراهم کرده است. …
