بازار
این مسئله در زندگی کارمندی و شهری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. فردی که بیشتر روز پشت میز می‌نشیند، حتی اگر اضافه‌وزن نداشته باشد، ممکن است از نظر فعالیت بدنی در وضعیت مطلوبی نباشد. کم‌تحرکی لزوماً در کوتاه‌مدت علامت آشکاری ندارد؛ به همین دلیل، پیامدهای آن اغلب زمانی جدی گرفته می‌شوند که عواملی مانند افزایش فشار خون، اختلال قند خون یا افت آمادگی جسمانی آشکار شده‌اند.
کم‌تحرکی؛ فقط نشستن نیست
در ادبیات سلامت، میان «فعالیت بدنی ناکافی» و «رفتار کم‌تحرک» تفاوت وجود دارد. فعالیت بدنی ناکافی یعنی فرد در مجموع به میزان توصیه‌شده فعالیت نمی‌کند؛ رفتار کم‌تحرک نیز به زمانی گفته می‌شود که فرد در بیداری، نشسته یا درازکش است و انرژی اندکی مصرف می‌کند؛ مانند رانندگی، کار با رایانه یا تماشای تلویزیون. این دو وضعیت می‌توانند همزمان وجود داشته باشند. حتی کسی که چند نوبت در هفته ورزش می‌کند، اگر باقی ساعات روز را عمدتاً نشسته بگذراند، همچنان باید به کاهش زمان بی‌حرکتی توجه کند.
سازمان جهانی بهداشت در راهنمای فعالیت بدنی و رفتار کم‌تحرک خود، نشستن طولانی‌مدت را با پیامدهایی مانند افزایش خطر مرگ به هر علت، مرگ قلبی‌عروقی و ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی، دیابت نوع ۲ و برخی سرطان‌ها مرتبط می‌داند. این سازمان توصیه می‌کند زمان کم‌تحرکی کاهش یابد و بخشی از آن، حتی با فعالیت‌های سبک، جایگزین شود.
بدن برای حفظ عملکرد طبیعی خود به حرکت نیاز دارد. انقباض عضلات هنگام راه رفتن و فعالیت روزمره به مصرف انرژی، استفاده عضلات از گلوکز و حفظ توان حرکتی کمک می‌کند. در مقابل، وقتی بیشتر ساعات روز بدون فعالیت عضلانی سپری می‌شود، بخشی از این فرصت‌ها از دست می‌رود. …
