اگر به ۲۰ سال گذشته برگردیم، استاد دانشگاه مرجع اصلی دانش و اطلاعات بود؛ اما امروز حجم عظیمی از دادهها در اختیار دانشجویان است و هوش مصنوعی میتواند آنها را در مدت کوتاهی پردازش و تحلیل کند. با این حال، هوش مصنوعی لزوماً قادر به تشخیص درست یا نادرست بودن دادهها نیست. بنابراین، کیفیت، اعتبار و منشأ دادهها در آینده آموزش عالی اهمیت زیادی خواهد داشت.
حتی در صورت معتبر بودن دادهها، تجربه عملی استاد همچنان اهمیت دارد. استاد فقط اطلاعات نظری منتقل نمیکند، بلکه بخشی از دانش او حاصل سالها فعالیت علمی و حرفهای و مواجهه با مسائل واقعی است. بنابراین، مسئله آینده آموزش عالی صرفاً جایگزینی استاد با هوش مصنوعی نیست؛ بلکه به این بستگی دارد که آیا میتوان دانش، تجربه و قضاوت حرفهای استاد را به یک سامانه منتقل کرد یا خیر. اگر هوش مصنوعی در آینده بتواند بخش عمدهای از آموزش و انتقال اطلاعات را بر عهده بگیرد، مأموریت دانشگاهها چه خواهد بود؟
دانشگاه در آینده بیشتر به سمت پژوهشمحوری یا Research-based حرکت میکند و از مدرکگرایی فاصله میگیرد. در مقابل، مهارتمحوری و توانایی استفاده از دانش برای حل مسائل واقعی اهمیت بیشتری خواهد داشت. اگر هوش مصنوعی تا ۲۵ سال آینده بتواند یک دانشجو را بهطور کامل آموزش دهد، شاخص ارزیابی دانشجو چه خواهد بود؟ …
