مخالفت جلیلی با تفاهم‌نامه اسلام‌آباد: حمله به سرمایه سیاسی پزشکیان یا نقد فنی توافق؟

عصر ایران - مخالفت سعید جلیلی با تفاهم‌نامه اسلام‌آباد فراتر از یک نقد فنی یا صرفاً موضعی ایدئولوژیک است. این رویکرد، هم ریشه‌های عمیق در هویت و سابقه سیاسی او دارد و هم از کارکردی انتخاباتی و درون‌جناحی برای تضعیف دولت مسعود پزشکیان و تقویت جایگاه شخص جلیلی برخوردار است. ۱. تفاهم‌نامه؛ سند حیاتی دولت پزشکیان

تفاهم‌نامه اسلام‌آباد صرفاً یک سند پارلمانی یا ابتکار شخصی نیست؛ پزشکیان و دولت او نقش محوری در روند تصمیم‌گیری، مذاکره و امضای نهایی آن داشته‌اند. بنابراین، مخالفت جلیلی با این سند را باید پیش و بیش از هر چیز، حمله‌ای راهبردی به کارنامه و سرمایه سیاسی پزشکیان ارزیابی کرد، نه صرفاً چالشی برای سایر اضلاع قدرت. ۲. چرا توافق برای پزشکیان سرنوشت‌ساز است؟

پزشکیان در انتخابات ریاست‌جمهوری با شعار تنش‌زدایی، تعامل سازنده با جهان و لغو تحریم‌ها پای به عرصه گذاشت. او دستیابی به رشد اقتصادی هشت‌درصدی را در گروی بهبود مناسبات بین‌المللی و رفع تحریم‌ها می‌داند.

از این منظر، هرگونه توافق دیپلماتیک برای پزشکیان ابزاری حیاتی جهت اثبات کارآمدی وعده‌های انتخاباتی است. کاهش فشارهای خارجی به او اجازه می‌دهد روایت «اصلاح از مسیر تعامل» را به نتایجی عینی و ملموس تبدیل کند. ۳. خطر پیروزی دیپلماتیک برای گفتمان جلیلی

برای سعید جلیلی، موفقیت نسبی دولت در گشایش‌های اقتصادی به مرز خطرناکی از چالش گفتمانی شباهت دارد؛ چرا که مستقیماً پایه اصلی استدلال‌های انتخاباتی او را هدف می‌گیرد.

اگر وعده تعامل به بار بنشیند، روایت ثابت جریان منتقد مبنی بر «بی‌فایده بودن مذاکره» تضعیف می‌شود. به همین دلیل، جلیلی ناچار است پیش از تثبیت دستاوردهای دولت، معنای توافق را دگرگون کند و آن را نه یک راه‌حل، بلکه تله‌ای راهبردی جلوه دهد. ۴. سازوکارها و ابزارهای تضعیف دولت …