حالا تغییر در برخی مجوزهای تحریمی آمریکا این پرسش را دوباره مطرح کرده است که همین مسیر محدود نیز ممکن است در آینده محدودتر شود؟ پرسشی که پاسخ آن فقط به مقررات آمریکا وابسته نیست؛ شرکتهای فناوری نیز درباره ارائه یا عدم ارائه خدمات به کاربران ایرانی تصمیم میگیرند.مجوز هست، دسترسی تضمینشده نیست
به گزارش پیوست، پس از ایجاد محدودیت برای بخشی از خدمات آموزشی و دانشگاهی مورد استفاده ایرانیها، نگرانی درباره سرنوشت سایر مجوزهای مرتبط با دسترسی کاربران ایرانی به خدمات دیجیتال افزایش یافته است.
بخش مهمی از چارچوب حقوقی این دسترسی به مقررات دفتر کنترل داراییهای خارجی آمریکا (OFAC) برمیگردد. این نهاد در سال ۲۰۲۲ مجوز عمومی D-2 را برای ارائه طیفی از خدمات، نرمافزارها و ابزارهای ارتباطی به کاربران ایرانی صادر کرد. در سال ۲۰۲۴ نیز مفاد این مجوز با تغییراتی در مقررات 31 CFR 560.540 ادغام شد. بنابراین D-2 دیگر یک مجوز مستقل نیست، اما بخش قابلتوجهی از خدمات ارتباطی و اینترنتی همچنان در چارچوب مقررات فعلی مجازند.
این خدمات از پیامرسانی، ایمیل و شبکههای اجتماعی تا وبگردی، آموزش آنلاین، ویدئوکنفرانس، پلتفرمهای همکاری و برخی خدمات ابری را دربر میگیرند. با این حال، مجاز بودن ارائه یک سرویس به کاربران ایرانی به معنای الزام شرکتها به ارائه آن نیست. …
