همان روز، ترامپ از آغاز کارزار تازهای از «جنگ اقتصادی و انزوا در مقیاسی بیسابقه» علیه ایران خبر داد و هشدار داد کشورهایی که «هر نوع راه نجاتی» برای تهران فراهم کنند، با «پیامدهای اقتصادی بسیار سنگین» روبهرو خواهند شد.
چند ساعت بعد، اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، اعلام کرد محاصره دریایی با شدیدترین تحریمهایی همراه خواهد شد که آمریکا تاکنون اعمال کرده است. بسنت همچنین گفت افزایش فشار اقتصادی میتواند نیاز به یک عملیات نظامی گسترده دیگر را از بین ببرد.
به نظر میرسد آمریکا اکنون به جای ادامه کارزارهای بمباران، برای وادار کردن تهران به تسلیم بر جنگ اقتصادی و محاصره دریایی تکیه کرده است. برای واشینگتن، این روش خطر برای نیروهای آمریکایی و فشار بر ذخایر مهمات این کشور را کاهش میدهد. برای تهران، اما تفاوت میان هزینهای که دو طرف میپردازند خود به یک چالش تبدیل شده است. به همین دلیل، شماری از چهرههای سیاسی و نظامی ایران خواستار آن شدهاند که تهران با یک دکترین نظامی تهاجمیتر پاسخ دهد. استدلال آنها این است که ایران باید برای تغییر وضعیت فعلی دست به اقدام بزند و هزینه ادامه محاصره را برای آمریکا بهمراتب بالاتر ببرد.
سالها، ایران در برابر فشار اسرائیل و آمریکا به رویکردی متکی بود که به «صبر راهبردی» معروف است. بر اساس این رویکرد، تهران به حملات مستقیم پاسخ میداد، اما تلاش میکرد دامنه واکنش خود را محدود نگه دارد. هدف این بود که به طرف مقابل هزینه تحمیل شود، بدون آنکه درگیری به جنگی گستردهتر تبدیل شود که بتواند موجودیت جمهوری اسلامی را تهدید کند. …
