این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
جهان صنعت نیوز – بااینحال، این تمرکز فقط در سمت وام نیست. حدود ۶۵.۷ درصد سپردههای خالص شبکه بانکی نیز در تهران ثبت شده است. به همین دلیل نسبت تسهیلات به سپرده خالص تهران حدود ۷۹.۷ درصد و نزدیک به متوسط ۷۸ درصدی کشور است. بنابراین مسئله فقط «وامدادن بیشتر به تهران» نیست؛ تمرکز شرکتها، دفاتر مرکزی، حسابهای بزرگ و فعالیتهای مالی نیز جغرافیای پول را بهشدت به سمت پایتخت کشانده است. در مقابل، تصویر استانها یکسان نیست. خراسانشمالی با نسبت تسهیلات به سپرده ۱۳۶.۶ درصد، چهارمحالوبختیاری با ۱۳۰.۴ درصد و کهگیلویهوبویراحمد با ۱۲۹ درصد، بیش از منابع بانکی تجهیزشده در داخل خود تسهیلات گرفتهاند؛ نشانهای از انتقال خالص اعتبار به این مناطق. اما در سمت دیگر، مناطق آزاد با نسبت ۴۳.۱ درصد، البرز با ۴۵.۴ درصد و گیلان با ۵۳.۵ درصد قرار دارند. در البرز حدود ۳۶۵ هزار میلیارد تومان سپرده خالص در برابر تنها ۱۶۶ هزار میلیارد تومان تسهیلات ثبت شده است. سیستانوبلوچستان نیز با نسبت ۵۹ درصد فاصله محسوسی با متوسط کشور دارد.این تفاوتها یک پرسش اساسی ایجاد میکند: آیا اعتبار بانکی بر اساس نیازهای توسعهای استانها توزیع میشود یا بیشتر تابع تمرکز اقتصادی، ریسک اعتباری و ساختار فعالیت بنگاههاست؟
همزمان بانک مرکزی نیز در سیاست جدید کنترل ترازنامه تلاش کرده از یک سقف عمومی فاصله بگیرد و ظرفیت رشد هر بانک را بر اساس سلامت مالی، کفایت سرمایه، نقدینگی، مطالبات غیرجاری و میزان وابستگی به بانک مرکزی تعیین کند. در این چارچوب، بانک سالم و بانک ناتراز نباید امکان رشد یکسانی داشته باشند. در نتیجه، مسئله نظام بانکی ایران اکنون دو وجه دارد؛ پول در کدام استانها متمرکز شده و کدام بانکها مجازند این پول را با چه سرعت و کیفیتی به اعتبار تبدیل کنند. نقشه نابرابر اعتبار …
