در روزهای اخیر 2 اظهارنظر از سوی مقامات ارشد جمهوری اسلامی ایران منتشر شد که اگرچه در ظاهر به 2 حوزه متفاوت تعلق دارد اما در کنار هم تصویری روشن از تغییر در محاسبات امنیتی کشور ارائه میکند. محسن رضایی، دبیر جدید شورای عالی امنیت ملی در برنامه گفتوگوی ویژه خبری با صداوسیما از «بدعهدی آمریکا» سخن گفت و تأکید کرد ایران پس از جنگ، ناچار به «تغییر رفتار دیپلماتیک» است. او همچنین گفت: «حماقت ترامپ با حمله به ایران اشتیاق مردم جهان به بمب اتم را بیشتر کرد، آن هم وقتی دیدند عضویت در آژانس بینالمللی انرژی اتمی و NPT برای جلوگیری از حمله آمریکا اثری ندارد. ترامپ با حمله به تاسیسات هستهای ایران به جای امنیت هستهای، ناامنی هستهای ایجاد کرده است». 2 روز بعد، محمد اسلامی، رئیس سازمان انرژی اتمی در مراسم رونمایی از 4 دستاورد دانشبنیان اعلام کرد ایران «از مرحله اثبات فناوری گداخت هستهای عبور کرده و وارد مرحله ساخت سامانه و قابلیتسازی شده» و تأکید کرد مسیر گداخت باید «با سرعت و اقتدار بیشتر» طی شود. این دو گزاره، در کنار هم، تنها 2 خبر پراکنده نیست، بلکه نشانهای از یک چرخش راهبردی است؛ چرخشی که بر یک منطق ساده استوار است: وقتی امنیت از مسیر تعهدات بینالمللی تأمین نمیشود، کشورها به سمت تقویت ظرفیتهای واقعی قدرت حرکت میکنند. این منطق، در سخنان رضایی و اسلامی بهوضوح دیده میشود.
ناکارآمدی NPT تا گزینههای راهبردی؛ تقویت گفتمان بازنگری در تعهدات هستهای …
![[دکتر سیدمحمدکاظم سجادپور] آمریکا و روسیه و بحرانهای بینالمللی](/news/u/2026-08-31/ettelaat-x4z7k.jpg)
