در اقتصادی که کودک هم گرانی را می‌فهمد

ساسان باقرپناه وقتی بچه بودیم، بسیاری از پدرها و مادرها تلاش می‌کردند مشکلات مالی خانه پشت در اتاق بچه‌ها بماند. اگر پول کم بود، شاید خودشان کمتر می‌خریدند، خریدی را عقب می‌انداختند یا از نیاز دیگری می‌زدند، اما تا جای ممکن نمی‌گذاشتند کودک احساس کند خانواده «ندارد». قرار بود کودکی، دست‌کم برای چند سال، از حساب و کتاب دخل و خرج بزرگ‌ترها فاصله داشته باشد.

اما امروز به نظر می‌رسد نگه داشتن این دیوار بسیار سخت‌تر شده است.

کودک شاید هنوز مفهوم تورم، قدرت خرید یا کاهش درآمد واقعی را نداند، اما نشانه‌های آن را خیلی خوب می‌بیند. می‌فهمد امسال قرار نیست کیف تازه‌ای بخرد. می‌بیند مادر هنگام خرید چند بار قیمت‌ها را مقایسه می‌کند. مطالب پیشنهادی تابستان سرد خانوار ایرانی/ وقتی سرگرمی از سبد زندگی حذف می‌شود ۱۴۰۵/۰۵/۲۵ خانواده زندانیان؛ قربانیان خاموش ۱۴۰۵/۰۳/۰۵

متوجه می‌شود پدر قبل از پاسخ دادن به درخواست یک کفش یا دفتر، چند لحظه مکث می‌کند. می‌شنود که گفته می‌شود «فعلاً لازم نیست»، «همین قبلی هنوز خوبه» یا «بذار ماه بعد».

کودک شاید اقتصاد نخوانده باشد، اما تغییر رفتار خانواده را می‌فهمد.

مهرماه این واقعیت را بیشتر آشکار می‌کند. بازگشایی مدارس برای یک خانواده فقط خرید چند دفتر و مداد نیست. کیف، کفش، لباس، نوشت‌افزار، رفت‌وآمد، تغذیه، کلاس‌های جانبی و ده‌ها هزینه کوچک و بزرگ کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.

هرکدام شاید به تنهایی قابل مدیریت باشند، اما وقتی روی بودجه خانواری قرار می‌گیرند که ماه‌هاست تحت فشار اجاره، خوراک، درمان و سایر هزینه‌های زندگی است، داستان متفاوت می‌شود.

در چنین شرایطی خانواده دیگر فقط انتخاب نمی‌کند؛ حذف می‌کند.

یک دفتر ساده‌تر، کیف سال قبل، کفشی که چند ماه دیگر هم باید دوام بیاورد، حذف یک کلاس، کاهش تفریح یا عقب انداختن خرید دیگری از خانه. این تصمیم‌ها در ظاهر تصمیم‌های اقتصادی والدین هستند، اما کودک هم درون همین خانه زندگی می‌کند و آثار آنها را می‌بیند. …