بازاراین بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
«اندرو هیگینز»، در گزارشی برای نیویورک‌تایمز نوشت، سپس در پیام‌رسان «وی‌چت» پیامی از یک دوست قدیمی در پکن دریافت کردم؛ وکیلی که وقار و شرافتی صادقانه داشت. بیش از ۳۰سال بود که او را ندیده بودم و قصد داشتم روز بعد به دیدارش بروم. با تاسف نوشته بود که نمی‌تواند سر قرار بیاید؛ چراکه ماموران امنیت دولتی، به نحوی از برنامه‌مان مطلع شده و به در خانه‌اش رفته و دستور داده بودند دیدار را لغو کند. چین ناگهان دیگر نه آن‌قدر «شگفت‌انگیز»، بلکه بیشتر «هشداردهنده» و نگران‌کننده به نظر می‌رسید. پس از دهه‌ها دوری از کشوری که در سال‌های ۱۹۸۱-۱۹۸۰ در آن زبان چینی کلاسیک خوانده بودم و سپس از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ به‌عنوان روزنامه‌نگار در آن کار می‌کردم، سپتامبر سال گذشته برای یک ماموریت ۶ماهه بازگشتم. از حجم تغییرات شگفت‌زده شدم و در حیرت مسافرانِ بار اولی شریک بودم که از قطارهای سریع‌السیر، شهرهای مدرن و خیره‌کننده و آغوش باز چین برای استقبال از آینده مات و مبهوت می‌شوند. … روزنامه دنیای اقتصاد / ۱۴۰۵/۰۷/۲۱
پارانویای امنیت در عصر «شی»
روز لذت‌بخشی بود؛ بازدیدی از معابد و کارخانه‌ها که توسط (China Daily» (روزنامه انگلیسی‌زبان و ارگان رسمی حزب کمونیست) سازمان‌دهی شده بود، اما پایانی ناخوشایند داشت. به گروهی که با آنها سفر می‌کردم در استان شمالی «شانشی» گفته شد پشت یک بنر طولانی صف بکشند و جلوی دوربین شعار دهند: «چینِ شگفت‌انگیز، شانشیِ شگفت‌انگیز». من از پیوستن به گروه خودداری کردم. اما وقتی به اتاق هتل در «تای‌یوآن» (مرکز استان) برگشتم، احساس کردم شاید بیش از حد بداخلاقی کرده‌ام؛ کشاندن مشتی خارجی جلوی دوربین برای شعار دادن درباره عجایب چین، یک حرکت تبلیغاتی عیان اما بی‌خطر بود. اگر منصف باشیم، معابد قرن یازدهمی که دیدیم واقعا شگفت‌انگیز بودند.
