این تجربه، بی گمان یکی از مهمترین دستاوردهای روزهای جنگ است. اگر قدرت نظامی، امنیت مرزها را حفظ کرد و دیپلماسی، مسیر مدیریت بحران را گشود، خیابان سرمایهای ساخت که بدون آن هیچیک از دو رکن دیگر دوام نمیآورد: اعتماد و حضور مردم. به بیان دیگر، تجمعات شبانه، به زرادخانه ای برای تولید و انباشت تاب آوری اجتماعی تبدیل شد.
اما سرمایه اجتماعی، همانقدر که دشوار به دست میآید، میتواند به آسانی فرسوده شود. دویستمین شب تجمعات، بیش از آنکه فرصتی برای شمارش شبها باشد، زمانی برای اندیشیدن به کیفیت این حضور است؛ به چیزی که میتوان آن را «اخلاق تجمعات» نامید. خیابان؛ جبهه تابآوری اجتماعی
در ادبیات امنیت ملی امروز، تابآوری یعنی توان جامعه برای حفظ انسجام، امید و کارکرد طبیعی خود در برابر فشارهای ممتد. جنگ ایران و آمریکا، در ماههای اخیر، دقیقاً چنین صورتی پیدا کرده است؛ جنگی که همزمان از ابزار نظامی، عملیات روانی، فشار اقتصادی، رسانه و تحریم استفاده میکند تا جامعه را خسته و پراکنده کند.
در چنین شرایطی، حضور مردم در خیابان فقط یک تجمع یا مراسم یا مناسک نیست؛ اعلام این پیام است که جامعه هنوز ایستاده است. هر شب که خیابان پر میشود، بخشی از پروژه ناامیدسازی و انزوای اجتماعی شکست میخورد. خیابان در این معنا، تولیدکننده امید عمومی است؛ امیدی که از کنار هم بودن مردم زاده میشود، نه فقط از شعارها. …
