سینمایی که از هایده تا جمشید هاشم‌پور از آن خاطره دارند

برترین‌ها: تغییر سبک زندگی، گسترش پردیس‌های سینمایی و تغییر ذائقه مخاطبان، بسیاری از سینماهای کلاسیک و قدیمی را مجبور به تعطیلی کرد؛ اما این سینماها فقط چند دیوار و یک سالن خاموش نبودند. هرکدامشان صداهایی در خود داشتند؛ صداهایی از خنده‌های بلند، هیجان تماشای فیلم، اشک‌های پنهانی، قرارهای دوستانه و خاطراتی که سال‌ها در گوشه‌وکنار آن فضاها باقی مانده بود.

مثل بسیاری از سینماهای نشانه‌دار خیابان لاله‌زار که زمانی قلب تپنده فرهنگ و هنر تهران بودند و حالا بخشی از آن‌ها فقط خاطره‌ای از گذشته‌اند، در شهرهای کوچک هم تعطیلی یک سینما فقط از بین رفتن یک ساختمان نیست؛ از بین رفتن بخشی از حافظه جمعی یک شهر است. شاید حتی در شهری کوچک‌تر، این اتفاق معنای پررنگ‌تری داشته باشد؛ چون یک مکان فرهنگی، خاطرات تعداد بیشتری از مردم را در خود جمع کرده است.

سینما ایران (۲۲ بهمن) گنبدکاووس یکی از همین مکان‌هاست؛ سینمایی که روزگاری نه‌تنها یک سالن نمایش فیلم، بلکه یکی از پاتوق‌های مهم مردم شهر بود. این سینما پیش از انقلاب دو سالن روباز و سربسته داشت و در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ به یکی از محل‌های اصلی گردهمایی علاقه‌مندان سینمای عامه‌پسند و فیلم‌های اکشن تبدیل شده بود. جایی که برای بسیاری از جوانان آن سال‌ها، دیدن فیلم فقط تماشای پرده نبود؛ یک تجربه اجتماعی بود، فرصتی برای دورهمی، هیجان و ساختن خاطراتی که هنوز بعد از دهه‌ها زنده مانده‌اند.

برای خیلی‌ها، جمشید آریا (جمشید هاشم‌پور) را فقط می‌شد همان‌جا دید؛ در قاب پرده سینما و در فیلم‌هایی که صف‌های طولانی برای تماشایشان شکل می‌گرفت. اما امروز از آن مکان نشانه‌دار و خاطره‌انگیز، چیز زیادی باقی نمانده است؛ جز روایت‌هایی که نسل‌های مختلف از آن روزها تعریف می‌کنند.

این گزارش بهانه‌ای شد برای مرور خاطرات سینما ۲۲ بهمن گنبدکاووس؛ خاطراتی که یک کاربر با نام یوریک خزین از آن منتشر کرده و دوباره موجی از یادآوری روزهای دور این سینما را به راه انداخته است. سینمایی که فقط محل تماشای فیلم نبود

روزگاری سینما ۲۲ بهمن (ایران) یکی از مکان‌هایی بود که نامش با خاطرات بسیاری از مردم گنبدکاووس گره خورده بود. جایی که خانواده‌ها، دوستان و جوانان شهر برای تماشای فیلم دور هم جمع می‌شدند و لحظاتی متفاوت را تجربه می‌کردند. …