این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
حسین جلیلی بال / مسئله زمانی جدیتر میشود که به روند ورود خودروهای قدیمی به محدوده فرسودگی توجه کنیم. با توجه به اینکه در مقررات ایران سن ۲۰ سال به عنوان یکی از مبناهای فرسودگی خودرو در نظر گرفته شده است، خودروهایی که حدود دو دهه قبل تولید شدهاند، اکنون به تدریج وارد مرحلهای میشوند که هزینه نگهداری، مصرف سوخت و میزان آلایندگی آنها به مراتب بیشتر از خودروهای جدید است. بر همین اساس، از سال ۱۴۰۵ به بعد، هر سال حدود یک میلیون خودروی قدیمی میتوانند وارد محدوده فرسودگی شوند.این اتفاق در حالی رخ میدهد که ظرفیت نوسازی ناوگان طی سالهای گذشته با سرعت مورد نیاز پیش نرفته است. اگر تعداد خودروهای جدید جایگزینشده با خودروهای فرسوده کمتر از حجم خودروهایی باشد که هر سال به سن فرسودگی میرسند، اندازه ناوگان فرسوده نهتنها کاهش پیدا نمیکند، بلکه به صورت مستمر افزایش خواهد یافت. در چنین شرایطی، سیاستهای مقطعی برای اسقاط چند هزار یا چند ده هزار خودرو نمیتواند شکاف ایجادشده را جبران کند.از سوی دیگر، موضوع فرسودگی خودرو در ایران با ساختار تولید خودرو در دهههای گذشته ارتباط مستقیمی دارد. تولید خودرو در سال ۱۳۸۵ به حدود یک میلیون دستگاه رسید و بخش قابل توجهی از خودروهای تولیدشده در آن دوره اکنون در آستانه رسیدن به سن ۲۰ سال قرار دارند. بنابراین مسئله امروز تا حد زیادی نتیجه تصمیمها و روندهای گذشته است؛ اما آثار آن از امروز به بعد خود را با شدت بیشتری نشان خواهد داد.موج خودروهای قدیمی؛ محصول سالهای اوج تولید …
