مهرداد پارسایی، منتقد سینما / «عموهای فیتیلهای» برای بخش قابل توجهی از خانوادههای ایرانی فقط نام سه هنرمند نیستند، بلکه بخشی از خاطره جمعی نسلی هستند که دوران کودکی خود را با برنامههای کودک تلویزیون سپری کرده است. همین سابقه، نوعی سرمایه ذهنی و اجتماعی ایجاد کرده که شاید بسیاری از تولیدات جدید به سالها زمان نیاز داشته باشند تا به آن دست پیدا کنند. در شرایطی که سینمای کودک برای جذب مخاطب با رقابت جدی شبکههای اجتماعی، پلتفرمهای آنلاین، بازیهای رایانهای و محتوای خارجی روبهروست، استفاده از چهرههای آشنا میتواند یک امتیاز مهم باشد.
کودک و خانواده امروز با انتخابهای فراوانی مواجهاند و جلب نظر آنها به یک اثر، بویژه در حوزه کودک، اهمیت زیادی دارد. پدر و مادری که سالها این سه هنرمند را در برنامههای کودک دیدهاند، ممکن است با اطمینان بیشتری به سراغ فیلمی بروند که آنها در آن حضور دارند. بنابراین بازگشت عموهای فیتیلهای را میتوان فرصتی برای ایجاد دوباره پیوند میان مخاطب خانواده و سینمای کودک دانست؛ پیوندی که در سالهای اخیر تا حدی کمرنگ شده و نیازمند بازسازی است.
با این حال، نباید اهمیت این اتفاق را فقط در نوستالژی جستوجو کرد. بزرگترین چالش «شوتینگا» همین است که باید از خاطرات نسل گذشته عبور کرده تا بتواند با کودک امروز ارتباط برقرار کند. کودکی که امروز مخاطب سینماست، با کودکی که ۱۴ سال قبل پای تلویزیون مینشست، تفاوتهای فراوانی دارد. دسترسی گسترده به اینترنت، تلفن همراه، بازیهای آنلاین و محتوای جهانی، سلیقه و انتظارات نسل جدید را تغییر داده است. …
