شاید مهمترین نشانه این تغییر، نه در اظهارات مقامات سیاسی، بلکه در تصمیمهای صنعت کشتیرانی دیده شود. رویترز گزارش داده که در سال ۲۰۲۶ تاکنون ۲۱۷ فروند VLCC سفارش داده شده و ارزش این سفارشها از ۲۰ میلیارد دلار عبور کرده است؛ بیش از دو برابر سفارشهای سال گذشته و بالاترین سطح دستکم در ۲۵ سال اخیر. رویترز جنگ ایران و تغییر مسیر تجارت نفت ناشی از اختلال در تنگه هرمز را یکی از محرکهای اصلی این موج سفارشها معرفی کرده است.
معنای این اتفاق ساده اما مهم است: بازار دارد برای آینده تصمیم میگیرد، نه برای روایت سیاسی امروز. نفتکش VLCC یک دارایی چندساله است. وقتی شرکتها میلیاردها دلار برای ساخت ناوگان جدید هزینه میکنند، در واقع دارند احتمال ادامه مسیرهای طولانیتر و پیچیدهتر تجارت نفت را در محاسبات خود وارد میکنند.
این همان جایی است که ادعای «کنترل کامل هرمز» با یک سؤال جدی روبهرو میشود. اگر بر اساس ادعای ترامپ ،هرمز واقعاً تحت کنترل کامل آمریکا قرار گرفته و قرار است بهسرعت به وضعیت عادی بازگردد، چرا شرکتهای بزرگ کشتیرانی باید برای مسیریابی متفاوت نفت جهان، میلیاردها دلار سرمایهگذاری کنند؟
واقعیت میدانی نیز چندان با تصویر «بازگشت هرمز به شرایط عادی» همخوان نیست. رویترز گزارش داده که در ۱۷ سپتامبر فقط سه کشتی تجاری از تنگه عبور کردند، در حالی که میانگین ۱۰ روزه حدود ۱۷ کشتی بوده است. این آمار نشان می دهد که فاصله وضعیت فعلی تردد کشتی ها با شرایط پیش از جنگ بسیار زیاد است. …
