رابرت مالی تأکید کرد: اگر تحریمها از این جهت موفق شوند که اقتصاد ایران را واقعاً به فروپاشی بکشانند، احتمال اینکه تهران تلافی کند بیشتر از آن است که تسلیم شود.
به گزارش انتخاب، متن اظهارات رابرت مالی رئیس سابق تیم مذاکره کننده آمریکا در ادامه میآید:
چهار پرسش درباره تحریمهای موسوم به «D-Day» و یک نکته اساسیتر: ویران کردن یک کشور فاصله بسیار زیادی با تحقق یک هدف مشخص و تعریفشده سیاست خارجی دارد.
۱. آیا ما (یا دولت آمریکا) میدانیم بعد از این چه اتفاقی خواهد افتاد؟
واقعاً نه. این اعلامیه همانقدر که تهاجمی و جنگطلبانه بود، مبهم نیز بود. افشاگرانهترین بخش سخنان بسنت این بود که اعمال فوری و کامل تحریمها میتواند نظام مالی جهانی را منفجر کند. اگر دولت ترامپ حاضر نیست اکنون چنین کاری انجام دهد، چرا باید تصور کنیم که در مقطعی دیگر حاضر به انجام آن خواهد بود؟ و اگر قرار نیست چنین کاری بکنند، وقتی کشورهای ثالث از همکاری با آمریکا خودداری کنند، چه خواهند کرد؟
۲. آیا این طرح میتواند موفق شود؟
اگر فعلاً از این موضوع بگذریم که دولت آمریکا اساساً مشخص نکرده است دقیقاً میخواهد به چه چیزی دست پیدا کند، موفقیت این طرح بستگی دارد به اینکه منظورمان از «موفقیت» چیست.
آیا فشار بیشتر میتواند اقتصاد ایران را ویران کند و رنج عظیمی بر مردم آن تحمیل کند؟
قطعاً. انتظار داشته باشید دولت آمریکا مرتب آمارهایی درباره انقباض اقتصادی و سقوط ارزش پول ایران ارائه کند.
اما آیا فشار بیشتر میتواند ایران را وادار کند از مواضعی که آنها حیاتی و غیرقابلمذاکره میدانند، عقبنشینی کنند؟
تقریباً قطعاً نه.
البته آنها از عمق بحران اقتصادی آگاهاند و خودشان نیز آشکارا به آن اذعان میکنند. اگر یک توافقی که از نظر کلی برایشان قابل قبول باشد پیشنهاد شود، بسیاری از آنها انگیزه زیادی برای پذیرفتن آن خواهند داشت. اما چنین توافقی احتمالاً باید چیزی شبیه تفاهمنامه قبلی (MOU) باشد، با این تفاوت که درباره کنترل ایران بر تنگه هرمز شفافیت بیشتری داشته باشد.
به عبارت دیگر، تقریباً همان توافقی که ممکن بود ایران پیش از این بپذیرد؛ بدون اینکه اصلاً نیازی به «D-Day» باشد...
۳. اگر این طرح «موفق» شود چه اتفاقی خواهد افتاد؟
اگر تحریمها از این جهت موفق شوند که اقتصاد ایران را واقعاً به فروپاشی بکشانند، احتمال اینکه تهران تلافی کند بیشتر از آن است که تسلیم شود؛ تا اطمینان حاصل کند که آمریکا، منطقه و حتی جهان گستردهتر نیز بابت این جنگ اقتصادی هزینه سنگینی میپردازند.
و این به نوبه خود میتواند به همان تشدید نظامی منجر شود که قرار است تحریمهای D-Day از وقوع آن جلوگیری کنند.
۴. و در نهایت، صرفنظر از نتیجه، آیا میتوان چنین تحریمهای سختگیرانهای را توجیه کرد؟
قربانیان اصلی، مردم عادی ایران خواهند بود؛ مردمی که رنج و مشقتشان به معیار اصلی سنجش موفقیت این سیاست تبدیل شده است.
آنها هدف یک رژیم تحریمی غیرقابلتوجیه، کور و غیرتفکیکی و تقریباً بهطور قطع غیرقانونی قرار گرفتهاند.
