وی افزود: گروهی از بهداشتکاران دهان و دندان در ابتدا بدون مجوز وزارت بهداشت و به صلاحدید رئیس یکی از دانشگاهها، بدون برگزاری کنکور، برای گذراندن دوره کاردانی بهداشتکار دهان و دندان جذب شده بودند تا پس از پایان دوره در روستاها و مناطق محروم خدمت کنند.
این مقام مسئول بیان کرد: پس از پایان دوره، این افراد با مجوز وزیر وقت تأییدیه تحصیلی دریافت کردند و به نوعی فارغالتحصیل تلقی شدند. از زمانی که تأییدیه تحصیلی دریافت کردند و به عنوان بهداشتکار شناخته شدند، حقوقی که طبق قانون بهداشتکاران دهان و دندان مصوب سال ۱۳۶۰ مجلس شورای اسلامی و اصلاحیه آن برای این افراد در نظر گرفته شده بود، برای آنان ایجاد شد. حکم انفصال از خدمت خانم معاون وزیر | موضوع چه بود؟ درخواست برای برگزاری آزمون ورود به دوره دندانپزشکی
معاون آموزشی وزارت بهداشت اظهار کرد: یکی از این حقوق در سال ۱۴۰۲ از سوی تعدادی از این افراد مطالبه شد و آن برگزاری آزمون اختصاصی بهداشتکاران برای ورود به دوره دندانپزشکی بود؛ موضوعی که براساس قانون، وزارت بهداشت مکلف به برگزاری سالانه آن شده است.
وی با اشاره به اینکه از حدود سال ۱۳۷۵ به بعد عملا دوره بهداشتکار دهان و دندان برگزار نشده است، ادامه داد: به تبع آن، در سالهای بعد نیز داوطلبی برای برگزاری چنین آزمونی وجود نداشت. موضوع شکایت بهداشتکاران از وزارت بهداشت
این مسئول گفت: در سال ۱۴۰۲ گروهی از این افراد شکایت کردند و پرونده در دیوان عدالت اداری مفتوح شد. قاضی پرونده رأی به الزام وزارت بهداشت برای برگزاری آزمون داد و وزارت بهداشت درخواست تجدیدنظر کرد، اما دادگاه تجدیدنظر نیز رأی قبلی را تأیید و بر برگزاری آزمون تأکید کرد.
وی افزود: وزارت بهداشت در جریان این پرونده استدلالهایی داشت؛ از جمله اینکه شرایط این افراد با شرایط آییننامهای که وزارت بهداشت در سال ۱۳۷۳ در این زمینه تصویب کرده و طی سالهای بعد براساس آن عمل کرده بود، تطابق نداشت. از تعهد کتبی معاون آموزشی تا صادر نشدن کارت ورود به جلسه …
