راهکارهای نوین شهرهای جهان برای حل بحران مسکن در ۲۰۲۶

پاریس، یکی از بلندپروازانه‌ترین برنامه‌های مسکن مقرون‌به‌صرفه را در اروپا دنبال می‌کند. این شهر به‌جای تمرکز مسکن اجتماعی در تعداد محدودی از مناطق، در حال افزایش مسکن مقرون‌به‌صرفه در محله‌های مختلف است تا جوامعی با ترکیب اجتماعی متنوع‌تر، ایجاد شوند. هدف این رویکرد آن است که ساکنان کم‌درآمد و درآمد متوسط بتوانند در نزدیکی محل کار، مدرسه و شبکه حمل‌ونقل عمومی، زندگی کنند و مجبور نشوند به حومه‌های دورتر بروند. همچنین در این شهر، سیاست‌های مسکن به‌طور فزاینده‌ای با طرح‌های گسترده‌تر بازآفرینی شهری، پیوند خورده‌اند. بنابراین هم‌زمان با بازطراحی خیابان‌ها، سبزتر شدن فضاهای عمومی و بهبود شبکه حمل‌ونقل، محله‌های مسکونی نیز به مکان‌هایی جذاب‌تر و مقاوم‌تر تبدیل می‌شوند. سازمان ملل متحد در حوزه اسکان بشر، پاریس را نمونه‌ای از شهرهایی می‌داند که از مسکن اجتماعی، به‌عنوان بخشی از یک راهبرد گسترده شهری استفاده می‌کنند و مسکن را یک سیاست جداگانه و مستقل، نمی‌بینند.

بارسلونا؛ ایجاد مسکن مقرون‌به‌صرفه از طریق سیاست‌های بهتر زمین

بارسلونا با وجود محدودیت زمین، همچنان در جست‌وجوی راه‌های جدید برای افزایش مسکن مقرون‌به‌صرفه است. این شهر به‌جای تکیه صرف بر گسترش مناطق مسکونی جدید در حومه‌ها، بر نوسازی و استفاده بهتر از زمین‌های شهری موجود، تمرکز دارد. همچنین در سال ۲۰۲۶، بارسلونا برنامه اجلاس جهانی مسکن را برگزار خواهد کرد؛ رویدادی بین‌المللی که بر مسکن مقرون‌به‌صرفه، سیاست‌های زمین، نوآوری در حوزه مسکن و بازآفرینی شهری، تمرکز دارد و دولت‌ها، پژوهشگران و سازمان‌های بین‌المللی را برای بررسی راه‌حل‌های عملی، گرد هم می‌آورد. راهبرد بارسلونا چند سیاست همچون بازتوسعه زمین‌های کم‌استفاده در محدوده شهری، تشویق به ساخت مسکن مقرون‌به‌صرفه، نوسازی ساختمان‌های مسکونی قدیمی، پیوند دادن مسکن با حمل‌ونقل پایدار و افزایش بهره‌وری انرژی را کنار هم قرار می‌دهد و به‌جای جست‌وجوی یک راه‌حل کامل و واحد، از مجموعه‌ای از روش‌های مکمل استفاده می‌کند.

سنگاپور؛ برنامه‌ریزی هم‌زمان مسکن و خدمات عمومی

سنگاپور همچنان یکی از موفق‌ترین نمونه‌های جهان در زمینه برنامه‌ریزی یکپارچه مسکن، به شمار می‌رود. در این شهر، به مسکن تنها به‌عنوان ساخت آپارتمان‌های جدید، توجه نمی‌شود، بلکه در سنگاپور، محله‌های کاملی طراحی می‌شوند که ساکنان بتوانند به‌راحتی به مدرسه، خدمات درمانی، پارک، فروشگاه و حمل‌ونقل عمومی، دسترسی داشته باشند. در واقع مناطق مسکونی جدید بر اساس دسترسی، کاربری‌های متنوع زمین و حمل‌ونقل عمومی کارآمد، طراحی می‌شوند. فضاهای سبز، شبکه‌های پیاده‌روی و اقدامات سازگار با تغییرات اقلیمی نیز از همان مراحل اولیه طراحی، در نظر گرفته می‌شوند. این برنامه‌ریزی یکپارچه باعث کاهش زمان رفت‌وآمد و بهبود کیفیت زندگی شهروندان می‌شود. پروژه‌های جدید سنگاپور نشان می‌دهد که موفقیت سیاست مسکن به همان اندازه که به تعداد خانه‌های ساخته‌شده، بستگی دارد، به محل ساخت خانه‌ها نیز وابسته است.

میلان؛ استفاده دوباره از زیرساخت‌های المپیک

یکی از رویکردهای جالب که در سال ۲۰۲۶ در حوزه مسکن در حال گسترش است، استفاده دوباره از زیرساخت‌های ساخته‌شده برای رویدادهای بزرگ است. پس از برگزاری بازی‌های المپیک و پارالمپیک زمستانی میلان-کورتینا، دهکده المپیک میلان در حال تبدیل شدن به محل اقامت دانشجویان است و ساختمان‌های نزدیک آن نیز به مسکن مقرون‌به‌صرفه، اختصاص خواهند یافت. فضاهای تجاری، امکانات اجتماعی و میدان‌های عمومی نیز به‌عنوان بخشی از برنامه بازتوسعه، پیش‌بینی شده‌اند. این رویکرد مانع از آن می‌شود که امکانات گران‌قیمتی که برای یک رویداد بین‌المللی ساخته شده‌اند، پس از پایان رویداد، بدون استفاده باقی بمانند، بلکه شهرها از همان ابتدا پروژه‌های بزرگ را به‌گونه‌ای طراحی می‌کنند که استفاده مسکونی دائمی برای آن‌ها در نظر گرفته شود. این روش می‌تواند علاوه بر کاهش پسماندهای ساختمانی، استفاده بهتری از سرمایه‌گذاری‌های، موجود ایجاد کند.

رم؛ بازآفرینی مسکن به‌جای ساخت حومه‌های جدید

رم، نمونه دیگری از یک روند مهم ساخت مسکن در سال ۲۰۲۶ است که در آن محله‌های موجود به‌جای ادامه گسترش بی‌وقفه شهر به سمت بیرون، بازآفرینی می‌شوند. بازآفرینی کورویاله (Corviale)، یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های مسکن اجتماعی ایتالیا، نوسازی ساختمان‌ها را با افزایش بهره‌وری انرژی، ایجاد فضاهای عمومی سبزتر و اقدامات سازگار با تغییرات اقلیمی، ترکیب می‌کند. در این مجموعه، هزاران درخت کاشته می‌شوند، امکانات اجتماعی بهبود پیدا می‌کند و فضاهای عمومی برای ایجاد محله‌هایی سالم‌تر، بازطراحی می‌شوند. تجربه‌های شهر رم نشان می‌دهد که نوسازی می‌تواند هم شرایط زندگی و هم عملکرد زیست‌محیطی محله‌ها را بهبود دهد. این رویکرد در سال ۲۰۲۶، جذابیت بیشتری پیدا کرده است، زیرا ارتقای ساختمان‌های موجود در بسیاری از موارد می‌تواند انتشار کربن کمتری نسبت به تخریب کامل و ساخت دوباره آن‌ها داشته باشد. کد مطلب 992780