دیپلماسی ایرانی: مفهوم «جنگ» از تقابلهای کلاسیک میان ارتشها فراتر رفته و به عرصهی «جنگهای خاکستری» (Gray Zone Warfare) وارد شده است.
کشور ایران، به دلیل موقعیت ژئوپولتیکی و جایگاه استراتژیک خود، همواره هدف حملات نامتقارن بوده که با ظهور هوش مصنوعی و کلاندادهها، ماهیت این تهدیدات تغییر کرده است.
امروز، مسئله تنها مقابله با موشک یا تانک نیست؛ مسئله مقابله با «اشراف اطلاعاتی» دشمن است که میتواند سرمایههای انسانی و زیرساختهای حیاتی را هدف قرار دهد. سالهای زیادی است که همافزایی میان قدرتهای جهانی و منطقهای علیه ایران، با هدف بهرهبرداری از وضعیت تنهایی استراتژیک این کشور شکل گرفته است. این ائتلاف، در پی تبدیل کردن انزوای سیاسی ایران به یک بنبست راهبردی برای محدود کردن نفوذ و توانمندیهای دفاعی آن است.
در مقابل چنین بلوکبندیهای سیاسی، ایران باید توسعه سلاحهای خودمختار را در دستور کار قرار دهد که نه تنها به بازدارندگی فعال و خنثی سازی عملیات های فریب بازیگران متخاصم منجر میشود بلکه آنان را نیز به دیپلماسی واقعی وادار و پایبند میکند.
اشراف اطلاعاتی و فروپاشی حریم امنیتی دیجیتال روند نگرانکننده ترورهای هدفمند علیه چهرههای کلیدی جمهوری اسلامی ایران، نشاندهنده یک تحول در ابزارهای دشمن است.
استفاده از ترکیب هوشمندانه اطلاعات انسانی (HUMINT) و اطلاعات سیگنالی (SIGINT) در کنار الگوریتمهای پیشرفتهی شناسایی، به رقبای منطقهای و بینالمللی اجازه داده است تا «ردپای دیجیتال» و الگوهای رفتاری افراد را تحلیل کنند. این سطح از نفوذ، از مرزهای سایبری فراتر رفته و به یک تهدید فیزیکی و هستهای تبدیل شده است. در واقع، دشمن با استفاده از هوش مصنوعی، در حال تبدیل «دادهها» به «سلاح» است تا بتواند با دقت جراحی، نقاط ضعف امنیتی را شناسایی و عملیاتهای خود را پیش از وقوع، برنامهریزی کند. …
