توجیه قدرتمند مقابله همزمان

تغییرات آب‌وهوایی و آلودگی هوا محرک‌های مشترک بسیاری دارند، از جمله سوختن سوخت‌های فسیلی و همچنین برخی شیوه‌های کشاورزی و فرآیندهای صنعتی. نویسندگان گزارش می‌گویند تنها با محاسبه منافع بازاری، این اقدام هرسال ارزش اقتصادی خلق خواهد کرد و هر سال تاخیر، هزینه‌هایی جبران‌ناپذیر بر جای می‌گذارد. اینگر آندرسن، مدیر اجرایی برنامه محیط‌زیست سازمان ملل، در همین‌باره توضیح داده بود: «سال‌های سال، اقدام آب‌وهوایی را هزینه‌ای برای مدیریت‌ و تلقی کردیم و آلودگی هوا پیامد ناگزیر توسعه تلقی شد.» به گفته او، با آنکه راه‌حل‌ها وجود دارند، جهان همچنان از «رهبری قاطع دولت‌ها، موسسات مالی و کسب‌کارها برای اجرای آنها با سرعت و هماهنگی متناسب با ابعاد این بحران» بی‌بهره است.

از میان ۲۵اقدام شناسایی‌شده در گزارش می‌توان به انرژی‌های تجدیدپذیر و خودروهای برقی، گزینه‌های پخت‌وپز پاک‌تر، استفاده موثرتر از کود شیمیایی و پایان دادن به رهاسازی روزمره گاز در عملیات نفت و گاز اشاره کرد. به گفته این گزارش، این اقدامات می‌توانند تا سال۲۰۳۵، معادل ۲.۸درصد و تا سال۲۰۵۰، معادل ۴.۵درصد به تولید ناخالص داخلی بیفزایند؛ در برابر آن، هزینه اجرای این اقدامات در دهه پیش‌رو حدود ۰.۷درصد تولید ناخالص داخلی جهانی برآورد شده است. این منافع شامل کاهش هزینه‌های بهداشتی، افزایش بهره‌وری نیروی کار و پیشگیری از خسارت‌های فیزیکی است؛ به‌همراه ارزش پولی کاهش مرگ‌های زودرس و بهبود سلامت عمومی.

بر اساس این گزارش، به‌ازای هر یک دلار سرمایه‌گذاری در اقدام یکپارچه علیه تغییرات آب‌وهوایی و آلودگی هوا، حدود ۱۵دلار منافع اقتصادی حاصل می‌شود. اگر منافع غیربازاری کنار گذاشته شوند و تنها منافع قابل‌سنجش بازاری مانند کاهش هزینه‌های بهداشتی محاسبه شوند، بازگشت این ۲۵راه‌حل به حدود ۴دلار به‌ازای هر دلار سرمایه‌گذاری‌شده می‌رسد. در مقابل، هر سال تاخیر در اقدام، سالانه بیش از ۱.۵تریلیون دلار  از منافع بازاری و غیربازاری ترکیبی را از دست می‌دهد. …