وی در ادامه خاطرنشان کرد: یک نکته دیگر هم وجود دارد اینکه انسان به محیطهای پرخطر عادت میکند. چیزی که در روزهای اول برای فرد ترسناک است، ممکن است بعد از مدتی عادی شود و این عادیشدن میتواند بسیار خطرناک باشد؛ چون فرد دیگر همان میزان ترس لازم برای موقعیت خطرناک را تجربه نمیکند، بنابراین کسی که هر روز با خطر زندگی میکند، الزاما محتاطتر نمیشود، بلکه ممکن است به خطر عادت کرده باشد.
تاثیر سیستمهای پاداش بر رفتار رانندگی
لطفی در پاسخ به اینکه فشار پلتفرمهای شغلی و ضرورت تحویل سریع سفارشهای دریافتی چگونه بر میزان ریسکپذیری موتورسواران اثر میگذارد؟ گفت: ما نباید فقط به رفتار فرد نگاه کنیم. اگر سیستمی سرعت را پاداش و تاخیر را جریمه کند، پیام رفتاری مشخصی به فرد میدهد یعنی سریعتر بودن ارزشمندتر است. در این شرایط ممکن است فرد بهتدریج مرز میان «ریسک قابل قبول» و «ریسک خطرناک» را جابهجا کند. رفتاری که روز اول بسیار خطرناک بود، بعد از تکرار ممکن است عادی شود. اینجا با یک چرخه مواجهیم: فشار زمانی، افزایش سرعت، تجربه موفقیت بدون حادثه و در نهایت پذیرش ریسک بیشتر.
این روانشناس ادامه داد: ریسکپذیری باید در رابطه میان فرد و ساختار شغلی بررسی شود. وقتی معیشت فرد به سرعت وابسته باشد، نمیتوان صرفا گفت «احتیاط کن»، باید دید آیا ساختار کاری هم به او اجازه احتیاط میدهد یا خیر؟. اگر سرعت برای فرد پاداش اقتصادی داشته باشد و پیامدهای ایمنی در کوتاهمدت دیده نشود، طبیعی است که در تصمیمهای روزمره، کفه ترازو به سمت سرعت سنگین شود. …
