وقتی درمان دیابت «گرسنگی» بود؛ انسولین چگونه همه‌چیز را تغییر داد؟/ کشفی که خیلی زود نوبل گرفت/ انسولین‌های اولیه از پانکراس گاو و خوک استخراج می‌شدند

تا اینکه در سال ۱۹۲۲، نوجوانی ۱۴ ساله در تورنتو یکی از نخستین تزریق‌های موفق انسولین را دریافت کرد؛ اتفاقی که مسیر یکی از مرگبارترین بیماری‌های آن دوران را برای همیشه تغییر داد.

وقتی درمان دیابت، گرسنگی بود

پیش از کشف انسولین، پزشکان می‌دانستند میان غذا، قند خون و دیابت ارتباطی وجود دارد، اما برای بیماران مبتلا به دیابت نوع یک کار چندانی از دستشان برنمی‌آمد. در این بیماری، بدن انسولین کافی تولید نمی‌کند؛ هورمونی که برای تنظیم قند خون و استفاده سلول‌ها از گلوکز ضروری است.

یکی از معدود روش‌های موجود در اوایل قرن بیستم، رژیم‌های غذایی بسیار سخت و کم‌کالری بود. غذای بیمار، به‌ویژه کربوهیدرات، تا حد زیادی محدود می‌شد تا قند خون پایین‌تر بماند. این روش گاهی می‌توانست عمر بیمار را مدتی طولانی‌تر کند، اما درمان نبود؛ بیماران به‌شدت لاغر و ضعیف می‌شدند و در نهایت بیماری پیشروی می‌کرد.

برای کودکان، وضعیت وخیم‌تر بود. پیش از انسولین، بسیاری از کودکان مبتلا به دیابت نوع یک تنها مدت کوتاهی پس از تشخیص زنده می‌ماندند. دیابت هنوز یک «بیماری مزمن قابل مدیریت» نبود؛ تشخیص آن می‌توانست آغاز شمارش معکوس باشد.

ماده‌ای ناشناخته در پانکراس

از اواخر قرن نوزدهم مشخص شده بود که پانکراس نقشی اساسی در دیابت دارد. دانشمندان مشاهده کرده بودند که برداشتن این اندام در حیوانات علائمی شبیه دیابت ایجاد می‌کند. بنابراین احتمال می‌دادند پانکراس ماده‌ای ترشح می‌کند که قند خون را کنترل می‌کند؛ مسئله این بود که چگونه می‌توان آن را جدا و قابل استفاده کرد.

در سال ۱۹۲۱، فردریک بنتینگ، پزشک کانادایی، ایده‌ای برای استخراج این ماده مطرح کرد. او با حمایت جان مک‌لئود در دانشگاه تورنتو و همراهی چارلز بست آزمایش‌هایی را روی سگ‌ها آغاز کرد. عصاره‌ای که آنها از پانکراس تهیه کردند توانست قند خون حیوانات دیابتی را کاهش دهد. …