ارتقای استانداردهای خودرو را نباید صرفا افزایش تعداد الزامات فنی و ایجاد هزینه جدید برای خودروساز تلقی کرد. استاندارد در صنعتخودرو یکی از مهمترین ابزارهای سیاستگزاری برای وادار کردن زنجیره تولید به حرکت است. هر زمان که سطح الزامات ایمنی، کیفیت، آلایندگی و عملکرد خودرو افزایش پیدا میکند، خودروساز و قطعهساز نیز ناچار میشوند بخشی از فناوری، تجهیزات و روشهای تولید خود را بهروز کنند.
از همین منظر، افزایش استانداردهای خودرویی میتواند فرصتی برای صنعتخودرو ایران باشد؛ مشروط بر آنکه اجرای آن بهصورت تدریجی، شفاف و قابل پیشبینی انجام شود.
سالهاست صنعتخودرو ایران با مشکل قدیمی بودن بخشی از محصولات و فاصله فناوری با خودروسازان بزرگ جهان مواجه است. یکی از دلایل این وضعیت، طولانی شدن عمر برخی محصولات و نبود الزام کافی برای نوسازی مستمر آنهاست. استانداردهای جدید میتوانند این چرخه را تغییر دهند. وقتی خودروساز بداند در یک بازه زمانی مشخص باید الزامات جدیدی را رعایت کند، ناچار است از مرحله تغییرات ظاهری و افزودن تجهیزات عبور کرده و بهسمت توسعه واقعی محصول حرکت کند.
این تحول البته فقط متوجه خودروساز نیست. هر استاندارد جدید، مجموعهای از نیازهای تازه را در زنجیره قطعهسازی ایجاد میکند. اگر الزامات ایمنی خودرو افزایش یابد، قطعهساز نیز باید فناوری تولید قطعات ایمنی، تجهیزات الکترونیکی، حسگرها و سامانههای کنترلی را ارتقا دهد. بنابراین استاندارد میتواند بهصورت غیرمستقیم موتور سرمایهگذاری فناوری در صنعت قطعهسازی باشد.
اما این اتفاق زمانی رخ میدهد که صنعت فرصت آماده شدن داشته باشد. نمیتوان امروز استاندارد جدیدی تعیین کرد و انتظار داشت فردا خودرو موجود در خط تولید با همان الزامات تولید شود. توسعه پلتفرم، تغییر قالبها، طراحی قطعه، آزمونهای فنی و ایجاد خطوط جدید نیازمند زمان و سرمایه است. از این رو، جدول زمانبندی اجرای استانداردها اهمیت زیادی دارد.
از سوی دیگر، افزایش استاندارد بدون توسعه زیرساختهای آزمون نیز نتیجه مطلوبی نخواهد داشت. اگر صنعت ملزم بهرعایت فناوریهای جدید باشد اما آزمایشگاهها، تجهیزات … …
