قصه پدران و فرزندان

   مریم شهبازی گروه کتاب / او که پیشتر در رمان «باغ تلو» و مجموعه‌داستان‌هایی چون «زیرخاکی»، «نگهبان تاریکی» و «گوساله سرگردان» نشان داده بود چگونه می‌توان بدون گرفتاری به ورطه شعار و کلیشه‌ از جنگ نوشت، در مجموعه‌داستان تازه‌اش، «برف کهنه، برف نو» که از سوی انتشارات افق منتشر شده، روایتی از امتداد آسیب‌های جنگ و سایه سنگین فقدان پدران را به تصویر کشیده است؛ جایی که فرزندان در گذر سال‌ها، از قاب عکس جامانده از پدران مفقودالاثرشان هم سالخورده‌تر شده‌اند. در گفت‌وگوی پیش‌رو، با قیصری از آدم‌های واقعی جامعه‌مان گفته‌ایم که الهام‌بخش قصه‌هایش هستند، از مرز باریک بی‌طرفی در روایت مناقشات انسانی و از برفی تازه که بر برف‌های کهنه می‌نشیند، اما داغ سال‌های رفته را پاک نمی‌کند.

 

 آقای قیصری، ابتدا بفرمایید که مجموعه «برف کهنه، برف نو» چگونه شکل گرفت و داستان‌های آن بر چه اساسی کنار یکدیگر قرار گرفتند؟ …