پشت عدد ۱۲۸٫۱ درصدی تورم نقطهای خوراکیها، یک فاجعه خاموش خوابیده است. در روانشناسی فقر، اولین چیزی که خانوادههای کمدرآمد برای دوام آوردن قطع میکنند، «کیفیت غذا» است.
وقتی خوراک نسبت به سال قبل بیش از ۱۲۸ درصد گران میشود، یعنی، شیر، ماست و تخممرغ رسماً از صبحانه کودکان کارگری پر کشیدهاند. گوشت قرمز و سفید مدتهاست تبدیل به خاطره شده و حبوبات هم دیگر پناهگاه ارزانی نیست.
تهدید عینی سوءتغذیه کودکان، افت ایمنی بدن خانوادهها و بیماریهای ناشی از فقر غذایی زنگ خطری است که تا چند سال دیگر در بیمارستانها و سیستم درمان کشور صدایش بلندتر خواهد شد. ۸۹ درصد عقبماندگی از زندگی؛ تلهای به نام درآمد ثابت
تورم نقطهبهنقطه ۸۹ درصدی یعنی خانوادهها برای زیستن در همان سطح حداقلی پارسال، باید امسال نزدیک به دو برابر پول بدهند؛ اما کدام حقوق و دستمزدی ۸۹ درصد بالا رفته است؟ شکاف میان «درآمد ثابت ریالی» و «هزینههای پرنده دلاری»، جامعه را به سمت پدیدههای تلخ سوق داده است. چندشغله شدن اجباری: پدران و مادرانی که تمام ۲۴ ساعت را میدوند اما در پایان ماه باز هم بدهکار بقال و قصابند.
فشار بر کودکان و ترکتحصیل، وقتی دخل و خرج نخواند، نوجوانان زودتر از موعد روانه بازار کار غیررسمی میشوند تا گوشهای از اجارهخانه را پر کنند. کابوس سقف بالای سر و بازی با واژهها
در کنار خوراک، این مسکن و اجارهبها است که گلوی طبقه ضعیف و متوسط را فشرده است. هر پرواز دلار در بازار، توجیهی تازه برای افزایش اجارهها میشود. کارگری که بیش از ۶۰ تا ۷۰ درصد درآمدش را همان اول ماه تقدیم صاحبخانه میکند، با باقیمانده پولش چگونه میتواند از پس تورم ۶۹٫۹ درصدی سالانه بربیاید؟ …
