طراحی پروژه بهجای آنکه مهدکودک را در برابر این جریان پرتردد قرار دهد، از خود ساختمان برای ایجاد یک لایه محافظ استفاده کرده است. حجم بنا در سمت بزرگراه قرار گرفته و فضای داخلی و حیاط مرکزی را در پشت خود محافظت میکند. در مقابل، بخش شمالی مجموعه بازتر طراحی شده تا نور طبیعی، تهویه و ارتباط با فضای بیرون تقویت شود. به این ترتیب، فرم ساختمان بخشی از راهبرد طراحی شهری برای کنترل یک عامل مزاحم محیطی شده است.
محل ورود نیز با همین نگاه انتخاب شده است. ورودی مجموعه از خیابان در نظر گرفته شده تا ارتباط مهدکودک با پردیس آموزشی اصلی حفظ شود و در عین حال ورود و خروج کودکان مستقیماً با جریان پرتردد بزرگراه تداخل نداشته باشد. این تصمیم ساده، در مقیاس شهری به معنای ایجاد مرزی امنتر میان فضای کودک و زیرساخت پرترافیک شهر است.
در قلب مجموعه، حیاط مرکزی قرار دارد که نقش آن فراتر از یک فضای باز داخلی است. این حیاط به یک فضای جمعی برای تعامل، بازی و فعالیت کودکان تبدیل شده و کلاسها در اطراف آن سازمان یافتهاند. چنین الگویی، فضای آموزشی را از ساختار بسته و خطی کلاسها خارج میکند و مجموعهای از فضاهای عمومیتر و خصوصیتر را در کنار یکدیگر شکل میدهد.
از منظر طراحی شهری، اهمیت این حیاط در ایجاد یک «شبکه کوچک از فضاهای باز» است. حیاط مرکزی در کنار حیاطهای کوچک مجاور کلاسها، تراسها و مسیرهای حرکتی، مجموعهای پیوسته از فضاهای قابل استفاده ایجاد میکند. کودک میتواند از کلاس به حیاط، از حیاط به باغ و از فضای داخلی به تراس منتقل شود، بدون اینکه هر بار با یک مرز سخت میان فضای آموزشی و فضای باز مواجه شود. …
