آخرین بار حدود ۱۰ روز پیش، هلیا و سه توله در حاشیه شمالی پناهگاه حیات وحش میاندشت، یعنی حوالی شوقان، مشاهده شدند؛ مکانی که در محدوده زیستگاه تاریخی یوز قرار میگیرد، ولی سالهاست در آن گزارش مشاهده یوز ثبت نشده است. هلیا در یک سال اخیر در بیشتر مناطق زیستگاه شمالی یوزهای ایرانی، یعنی پارک ملی توران، منطقه حفاظتشده میاندشت، حفاظتگاههای خصوصی یوزکنام و اوزوم، ثبت شده است. به نظر میرسد از نظر یوزهای مادر، هلیا و تلما، این مناطق تا حدودی «مطلوبیت زیستگاهی» بیشتری نسبت به توران داشتهاند.
هیچ تحقیقی چنین ادعایی را اثبات نکرده و به قول مسئولان پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی و متخصصان این گونه، «ما چیز زیادی از یوزها نمیدانیم» و بخشی از عدم شناخت ما در مورد این گونه، نبود پایش سیستماتیک به همراه فناوری روز دنیاست. تو گویی با چشمانی بسته فیلی را در اتاقی تاریک توصیف کنی.
با این حال، یوزها نشان دادهاند محدوده ترددشان به مرزهای فعلی مناطق حفاظتشده محدود نمیشود و زیستگاههای بسیار وسیعتری را برای قلمرو انتخاب میکنند. با حامد ابوالقاسمی، حفاظتگر و دبیر انجمن صنفی کارفرمایی حفاظتگاههای خصوصی کشور که این روزها در منطقه ۴۵۰ هزار هکتاری یوزکنام برای حفاظت از یوزپلنگ در تلاش است، گفتوگو کردهایم. جادهای در مسیر هلیا و بچههایش
در دو سه ماه اخیر، یوزها، بهویژه هلیا و تلما و بچههای هلیا، در محدودهای دیده شدهاند که جاده جدید میامی-جاجرم از آن عبور میکند. این جاده هنوز به بهرهبرداری نرسیده و بخشی از مسیر آن خاکی و بخشی آسفالت شده است. این جاده از چه محدودهای عبور میکند؟ …
