گردشگری ادبی، مقصد را از یک بنای تاریخی یا جاذبه دیدنی به روایت پیوند میزند. در این نوع گردشگری، مخاطب فقط تماشاگر یک جاذبه نیست، بلکه با روایت و فرهنگ جامعه مقصد درگیر میشود.
دبیر میز ملی گردشگری ادبی کشور در توضیح بیشتر به همشهری میگوید: «در این نوع گردشگری، خانه یک نویسنده، آرامگاه یک شاعر، محلهای که بخشی از زندگی یک ادیب در آن سپری شده، مکان وقوع یک داستان یا حتی یک فضای بازآفرینیشده بر اساس یک اثر ادبی به بخشی از تجربه سفر تبدیل میشود. چنین رویکردی در سیاستهای گردشگری فرهنگی جهان نیز مورد توجه است.»
ادبیات کهن ایران، ظرفیت قابل توجهی برای شکلگیری چنین مسیرهایی ایجاد میکند؛ ظرفیتی که به گفته امیرحسین حکمتنیا، در قالب ۱۰۰ مسیر گردشگری ادبی شناسایی و طراحی شده است.
او گردشگری ادبی را در ۳ گروه اصلی دستهبندی میکند و میگوید: «مکانهای واقعی و انکارناپذیر مانند خانهها و آرامگاههای ادیبان، مکانهایی که بر اساس داستانها شکل گرفتهاند و مکانهای جدیدتر مانند باغموزه مشاهیر، موزههای ادبی و کتابخانهها در مسیرهای گردشگری ادبی دیده شدهاند.» در مسیرهای گردشگری ادبی چه میبینیم؟
دبیر میز ملی گردشگری ادبی کشور که در وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی شکل گرفته، توضیح میدهد که از مجموع ۱۰۰ مسیر گردشگری ادبی، ۳۰ مسیر به فارس اختصاص دارد.
امیرحسین حکمتنیا با بیان اینکه شیراز به دلیل حضور حافظ و سعدی، آرامگاهها، خانهها، بناها و محلههای مرتبط با تاریخ ادبی شهر، یکی از مهمترین ظرفیتهای گردشگری ادبی کشور به شمار میرود، میافزاید: «علاوه بر شیراز، تهران، اصفهان، یزد، تبریز، خراسان و بهویژه مشهد، نیشابور و طوس نیز سهم قابل توجهی از این مسیرها دارند.»
او با اشاره به اینکه یک اثر ادبی، یک داستان، یک اسطوره یا حتی اشعار نقشبسته بر دیوار یک بنا، نقطه آغاز طراحی مسیر قرار گرفتهاند، ادامه میدهد: «برای مثال، یکی از نمونهها طراحی مسیر سووشون در شیراز است که ادبیات داستانی را به جغرافیای شهر … …
