بازار
پیروزی دموکرات‌ها و شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات اخیر آمریکا، برای بخشی از ایرانیان به خبر خوشحال‌کننده‌ای تبدیل شده است. عده‌ای این نتیجه را نشانه‌ای از کاهش احتمال جنگ، تغییر سیاست خارجی واشنگتن و حتی احتمال بهبود شرایط ایران ارزیابی میکنند. اما یک پرسش اساسی وجود دارد که شما دقیقاً از چه چیزی خوشحال هستید؟
آیا صرفاً شکست جمهوری‌خواهان به معنای پایان فشار آمریکا بر ایران است؟ آیا دموکرات‌ها در طول سال‌های گذشته مدافع رفع تحریم‌ها و بهبود زندگی مردم ایران بوده‌اند؟ یا اینکه حافظه تاریخی ما درباره سیاست آمریکا در قبال ایران، بیش از اندازه کوتاه شده است؟
واقعیت این است که جنگ اقتصادی آمریکا علیه ایران، پدیده‌ای تازه نیست و به دولت دونالد ترامپ هم محدود نمی‌شود. این جنگ سال‌هاست ادامه دارد و اتفاقاً یکی از مهم‌ترین دوره‌های گسترش تحریم‌های اقتصادی ایران، در دوران ریاست‌جمهوری باراک اوباما رقم خورد؛ همان رئیس‌جمهوری که مذاکرات هسته‌ای با ایران را پیش برد و در نهایت به توافق برجام رسید. اوباما؛ مذاکره در یک دست، تحریم در دست دیگر
دولت اوباما از یک سو مسیر مذاکره با ایران را دنبال کرد و در سال ۲۰۱۵ به توافق هسته‌ای برجام رسید؛ اما از سوی دیگر، در همان دوره، ساختار تحریم‌های اقتصادی علیه ایران به‌شدت گسترش پیدا کرد.
قانون جامع تحریم‌ها، پاسخگویی و محرومیت ایران (CISADA) در سال ۲۰۱۰، تحریم‌های مرتبط با بانک مرکزی ایران در قانون بودجه دفاعی سال ۲۰۱۲، فرمان اجرایی ۱۳۵۹۹ برای مسدودسازی دارایی‌های دولت و مؤسسات مالی ایران و قوانین و فرمان‌های بعدی علیه بخش نفت، پتروشیمی، کشتیرانی، خودروسازی و صنایع فلزی، بخشی از این کارنامه هستند. نتیجه این سیاست‌ها چه بود؟
- محدودیت گسترده فروش نفت ایران و دسترسی به درآمدهای نفتی؛ …
