چهارشنبه, ۱۹ اردیبهشت, ۱۴۰۳ / 8 May, 2024
مجله ویستا

احادیثی چند از امام حسن عسکری (ع)


۱) جدال مکن تا احترامت برود ، و شوخی مکن تا بر تو گستاخ شوند .
▪ تحف العقول ، ص (۵۱۶)
۲) هر که به نشستن در جاهای معمولی مجلس بسنده کند ، خدا و فرشتگان بر او رحمت می فرستند تا برخیزد .
▪ تحف …

۱) جدال مکن تا احترامت برود ، و شوخی مکن تا بر تو گستاخ شوند .

تحف العقول ، ص (۵۱۶)

۲) هر که به نشستن در جاهای معمولی مجلس بسنده کند ، خدا و فرشتگان بر او رحمت می فرستند تا برخیزد .

تحف العقول ، ص (۵۱۶)

۳) از گناهانی که آمرزیده نشود این است که گفته شود : کاش به جز بر این گناه مؤاخذه نشوم .

تحف العقول ، ص (۵۱۷)

۴) شرک در میان مردم از جنبش مورچه بر روپوش سیاه در شب تار نهانتر است .

تحف العقول ، ص (۵۱۷)

۵) نسبت بسم الله الرحمن الرحیم به اسم اعظم خدا ، از سیاهی چشم به سفیدیش نزدیکتر است .

تحف العقول ، ص (۵۱۷)

۶) دوستی نیکان به نیکان ثواب است برای نیکان ، و دوستی بدان به نیکان بزرگواری است برای نیکان ، و دشمنی بدان با نیکان زینتی است برای نیکان ، و دشمنی خوبان با بدان رسوایی است برای بدان .

تحف العقول ، ص (۵۱۷)

۷) خنده بیجا نشانه نادانی است .

تحف العقول ، ص (۵۱۷)

۸) از ادب همان بس که آنچه را برای خود نمی پسندی ، برای دیگران نیز مپسندی .

مسند الامام العسکری ، ص (۲۸۸)

۹) از بلاهای کمر شکن ، همسایه ای است که اگر کردار خوبی را بیند نهانش سازد ، و اگر بدکرداری بیند آن را فاش سازد .

تحف العقول ، ص (۵۱۷)

۱۰) عبادت پر روزه گرفتن و پر نماز خواندن نیست ، عبادت پر اندیشه کردن در امر خداست .

تحف العقول ، ص (۵۱۸)

۱۱) چه بد است آن بنده خدا که دورو و دو زبان است . در حضور برادرش او را می ستاید ، و در غیاب بدگوئیش می کند . اگر عطایی به برادرش رسد حسد برد ، و اگر گرفتار گردد او را وانهد .

تحف العقول ، ص (۵۱۸)

۱۲) رسیدن به خداوند متعال ، سیر و سفری است که جز با شب زنده داری حاصل

نگردد .

مسند الامام العسکری . ص (۲۹۰)

۱۳) کم آسایشترین مردم کینه ورز است .

تحف العقول ، ص (۵۱۹)

۱۴) مؤمن برای مؤمن برکت است ، و بر کافر اتمام حجت .

تحف العقول ، ص (۵۱۹)

۱۵) دل نابخرد در دهان اوست ، و دهان خردمند فرزانه در دل او .

تحف العقول ، ص (۵۱۹)

۱۶) هنگامی که قائم (ع ) قیام کند ، دستور به خرابی مناره ها و اتاقکهای مخصوص پیش نمازها در مساجد دهد .

الغیبهٔ للشیخ الطوسی ، ص (۱۳۳)

۱۷) کسی که در طهارت شرعی خود از حد تجاوز کند ، همچون کسی است که آن را باطل کرده است .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۱۸) هیچ عزیزی حق را واننهد جز این که خوار شود ، و هیچ خواری به حق نرود جز این که عزیز شود .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۱۹) کسی که با خدا مأنوس باشد ، از مردم گریزان گردد .

مسند الامام العسکری ، ص (۲۸۷)

۲۰) بالای دو خصلت چیزی نیست : ایمان به خدا و سود رساندن به برادران .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۲۱) فرزند خردسالی که به پدر گستاخی کند ، چون بزرگ شد عاق و ناسپاس او

گردد .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۲۲) شادمانی کردن در نزد غم دیده بی ادبی است .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۲۳) بهتر از زندگی آن چیز است که چون از دست دهی از زندگی بدت آید ، و بدتر از مرگ آن چیزی است که چون بر سرت آید مرگ را دوست بداری .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۲۴) پرورش دادن نادان و ترک دادن معتاد از عادتش معجزه آمیز است .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۲۵) فروتنی نعمتی است که بر آن حسد نبرند .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۲۶) کسی که پارسایی خوی او ، و بخشندگی طبیعت او ، و بردباری خصلت او باشد ، دوستانش بسیار شوند .

مسند الامام العسکری ، ص (۲۸۹)

۲۷) هر که نهانی برادر خود را پند دهد او را آراسته و زیور بسته ، و هر که در برابر دیگرانش پند دهد زشتش کرده .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۲۸) هیچ بلائی نیست مگر این که در پیرامونش از طرف خدا نعمتی است .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۲۹) چه زشت است به مؤمن دلبستگی به چیزی که او را خوار می کند .

تحف العقول ، ص (۵۲۰)

۳۰) پارساترین مردم کسی است که در هنگام شبهه توقف کند . عابدترین مردم کسی است که واجبات را انجام دهد . زاهدترین مردم کسی است که حرام را ترک نماید . کوشنده ترین مردم کسی است که گناهان را رها سازد .

تحف العقول ، ص (۵۱۹)

۳۱) شماها عمر کاهنده و روزهای برشمرده ای دارید و مرگ ناگهانی است . آن که تخم نیکی بکارد خوشی برداشت کند ، و هر که تخم بدی بکارد پشیمانی برداشت کند . هر که هر چه بکارد همان برای اوست . کند کار را بهره از دست نرود ، آزمند آنچه را مقدرش نیست به دست نیاورد . هر که به خیری رسد خدایش داده ، و هر که از شری رهد خدایش رهانده است .

تحف العقول ، ص (۵۱۹)

۳۲) صورت نیکو ، زیبایی ظاهری است ، و عقل نیکو ، زیبایی باطنی است .

بحار الانوار ، ج ۷۸، ص (۳۷۹)

۳۳) تمام پلیدیها در خانه ای قرار داده شده و کلید آن دروغگویی است .

بحار الانوار ج ۷۸، ص (۳۷۷)