بازار
وی ادامه داد: به بیان دیگر، انسان فقط «پیر نمی‌شود»، بلکه در یک زمینه اجتماعی پیر می‌شود. اینکه فرد در سال‌های سالمندی چه نقشی دارد، چه میزان استقلال دارد، چقدر مورد احترام است، تا چه اندازه می‌تواند در تصمیم‌های مربوط به زندگی‌اش مشارکت کند و چه فرصت‌هایی در اختیارش قرار می‌گیرد، تنها به وضعیت جسمانی او مربوط نیست. از این منظر، سالمندی موقعیت اجتماعی است که در تعامل میان فرد و ساختارهای اجتماعی شکل می‌گیرد.
این جامعه‌شناس، یکی از نکات مهم در جامعه‌شناسی سالمندی را «توجه به ناهمگونی تجربه سالمندان» دانست و گفت: دو فرد ممکن است هر دو ۷۰ سال داشته باشند، اما اگر یکی از آنها از درآمد پایدار، مسکن مناسب، بیمه، روابط خانوادگی و شبکه اجتماعی گسترده برخوردار باشد و دیگری با ناامنی اقتصادی، مسکن نامناسب یا انزوای اجتماعی مواجه باشد، تجربه آنها از سالمندی کاملاً متفاوت خواهد بود. به همین دلیل، سن به‌تنهایی متغیر کافی برای توضیح وضعیت سالمندان نیست.
رستمی افزود: باید به جای نگاه کردن به «سالمند» به عنوان گروه همگن، به تفاوت‌های طبقاتی، جنسیتی، اقتصادی، خانوادگی و فرهنگی درون این گروه توجه کرد و این، همان جایی است که مفهوم تقاطع نابرابری‌ها اهمیت می‌یابد؛ یعنی سن با جنسیت، طبقه اجتماعی، وضعیت اقتصادی و سایر موقعیت‌های اجتماعی فرد درهم‌تنیده می‌شود.
این استاد دانشگاه یکی از رویکردهای مهم در جامعه‌شناسی سالمندی را «رویکرد دوره زندگی» عنوان کرد و یادآور شد: در این رویکرد، سالمندی نقطه جداشده از سایر مراحل زندگی نیست، بلکه نتیجه مسیری است که فرد در زندگی طی کرده است؛ تحصیلات، نوع اشتغال، درآمد، وضعیت مسکن، ازدواج، فرزندآوری، دسترسی به بیمه و خدمات، تجربه تبعیض یا محرومیت و حتی کیفیت روابط اجتماعی، در طول زمان بر یکدیگر انباشته می‌شوند. …
