از زمان سقوط دولت پیشین در اوت ۲۰۲۱، چندین گروه با نامها و پرچمهای مختلف ظهور کردهاند و مسئولیت حملات علیه نیروهای دولتی در شماری از ولایتها را بر عهده گرفتهاند. حضور آنلاین این گروهها نیز در ماههای اخیر به طور محسوسی افزایش یافته است.
یک سؤال کلیدی مطرح شده است: آیا افزایش تعداد جبههها نشاندهنده گسترش واقعی مخالفت مسلحانه است یا بازتابی از پراکندگی و اختلافات میان رهبران آن؟
درگیریهای تازه
این موضوع پس از درگیریهای تازه در ولایت بدخشان، جایی که جبهه آزادی افغانستان با نیروهای دولتی در ولسوالی زیباک درگیر شد، اهمیت ویژهای یافته است.
سازمان ملل متحد میگوید گروههای مسلح مخالف دولت همچنان فعال هستند، اما نتوانستهاند چالش قابل توجهی برای کنترل طالبان بر خاک افغانستان ایجاد کنند و هیچ منطقه جغرافیایی ثابتی را در کنترل ندارند.
جبهه مقاومت ملی نخستین تشکیلات مسلح بزرگ بود که پس از سقوط کابل ظهور کرد. با فروپاشی دولت پیشین، صدها نفر از اعضای ارتش و نیروهای امنیتی به ولایت پنجشیر، در شمال کابل، سفر کردند و با خود سلاح و تجهیزات آوردند تا به مخالفت مسلحانه جدید بپیوندند.
این جبهه به دنبال تبدیل دره پنجشیر به مرکز مقاومت در برابر طالبان بود، اما طالبان پس از یک حمله گسترده، مرکز ولایت و بیشتر منطقه را تصرف کردند. بعداً درگیریها به عملیاتهای محدود و درگیریهای پراکنده در مکانهای مختلف تغییر یافت.
کریم امینی، پژوهشگر امور امنیتی، به الجزیره گفت که شخصیتهای سیاسی و نظامی دولت پیشین افغانستان پس از خروج آمریکا به دنبال ایجاد جبهههای مسلحانه به عنوان راهی برای فشار بر طالبان بودند، اما نتوانستند این پروژهها را به نیرویی تأثیرگذار در میدان تبدیل کنند.
امینی این امر را تا حدی به این دلیل میداند که بیشتر این گروهها در خارج از افغانستان تشکیل شدهاند که توانایی آنها را برای ایجاد حضور میدانی و پایگاه اجتماعی در کشور محدود کرده است. …
