با این حال، وقتی روبهروی او مینشینید و لبخندش را میبینید، خیلی زود مشخص میشود که این مهاجم ۳۶ ساله به سطحی غیرمنتظره از خردمندی و بلوغ رسیده است؛ ویژگیهایی که در تحلیل روشن و دقیق او از مشکلات فعلی فوتبال ایتالیا و از بین رفتن فرهنگ فوتبال خیابانی بهخوبی نمایان است. وقتی بالوتلی درباره حرفی که میتوانست به خودش در دوران نوجوانی بزند فکر میکند، این احساس نیز به وجود میآید که سرانجام با گذشته پرتلاطم خودش به صلح رسیده و دیگر در تعقیب سایه انتظارات برآوردهنشده نیست.
بالوتلی به الاتفاق امارات پیوست تا صرفاً از فوتبال لذت ببرد، شادی خالص حضور در زمین را تجربه کند و یکی از رویاهای قدیمی خانوادهاش را نیز محقق کند؛ رویای بازی کردن در کنار برادرش، اناک باروا.
او میگوید: «اگر بخواهم حقیقت را بگویم، این ایده تقریباً در آخرین لحظه مطرح شد. رئیس باشگاه میخواست با من دیدار کند و با هم صحبت کردیم. پروژه برایم جذاب بود. همه همیشه میگویند: برای پول به دبی میروی، اما خدا را شکر، از نظر مالی کمبودی ندارم. بنابراین پول تنها هدفم نبود. پروژه واقعاً خوب و رقابتی بود. به این ایده علاقهمند شدم و تصمیم گرفتم آن را امتحان کنم.»
واقعیتهای بازی در خاورمیانه تفاوت چشمگیری با تجربههای قبلی بالوتلی دارد.
او میگوید: «از نظر زیرساختی، شرایط خیلی خوب است. ورزشگاهها زیبا هستند. مشکل، تماشاگران هستند؛ جمعیتی در ورزشگاهها حضور ندارد و این کمی ناراحتکننده است. سازماندهی هم کمی مشکل دارد، اما فکر میکنم با گذشت زمان این بخش را بهتر خواهند کرد. منظورم تمام تیمها و در مجموع کل مجموعه است.» …
