مادران میناب؛ بازماندگان خاموش | آخرین خبر

زهرا جعفرزاده| حال مادران میناب خوب نیست: «نگاه کن. ما اینجور نبودیم. زیر چشممان این‌طور گود نیفتاده بود. رنگ‌ و رویمان این‌طور نبود. این‌قدر لاغر نبودیم، آشفته نبودیم. شما شنیدید میناب را زده‌اند، ما تکه‌های بچه‌ها را دیدیم. ما کفش‌هایی که یک ذره گوشت بهشان چسبیده بود دیدیم. ما مچ‌های قطع‌شده، انگشت‌های خردشده، سرهای بریده دیدیم». آنها هر روز بیشتر به مرز فروپاشی می‌رسند: «هشت ماه است عادت ماهانه نشده‌ام، نگاه کن به شکمم؛ ورم کرده‌. همه جایم درد می‌کند. خواب ندارم». خطوط روی صورت، تیرگی چشم‌خانه‌ها، لب‌های خشک و موهای سفید، خیلی بیشتر از ۴۵ سال را نشان می‌دهد: «ما همه چیز را به چشم خودمان دیدیم. هر‌چه شما شنیدید را ما دیدیم». مردان خانواده‌ با دستان خودشان قبرها را کندند و تکه‌ها را جا دادند.

مادر ماکان نصیری، کودک مفقودالاثر، سر صبح به مزار می‌‌‌آید یا آخر شب. درست وقتی که کسی آن‌ اطراف نباشد، مادر «محمدمهدی جنگیچی» حال خوبی ندارد. آنها دور هم جمع نمی‌شوند مگر سر مزار پسرشان. مادر علی و آرینا عرب‌کیش، بی‌فرزند شده، دیوارهای ساکت خانه، جانش را می‌خورند. خانه‌اش تا قبل نهم اسفند 1۴۰۴ شلوغ بود و اکنون صدایی از خانه جز برای باز‌و‌بسته‌شدن در، شنیده نمی‌شود. مادر «امیرحسین جعفری» خواب ندارد، روزی به زحمت دو ساعت. هر شب سر مزار است، ساعت دو و سه ظهر می‌آید، وقتی سر بلند می‌کند، می‌بیند سه صبح است. ناهار و شامش را کنار پسر می‌خورد. مادر «حیدر صالحی»، اوایل بچه‌اش را تنها نمی‌گذاشت. همراه با پدر کنار قبر می‌خوابیدند؛ حالا باردار است و کمتر می‌آید.

    …