نوروفیدبک جایگزین مناسبی در دوره کودکی برای جبران تاخیر رشدی کودکان بیش فعال دارای کمبود توجه و اختلالات یادگیری نیست

دوران رشد به دوره سنی زیر 18 سال و به ویژه دوره کودکی و سنین قبل از دبستان مربوط می‌شود که دوران بروز علائم اختلالات رشدی-عصبی است. اختلالات یادگیری و بیش فعالی با نقص در توجه در پسرها شیوع چند برابری داشته و شایع تر از دختران است.اختلالات رشدی عصبی می‌توانند تأثیرات عمیقی بر زندگی فردی، اجتماعی، تحصیلی و شغلی افراد در آینده داشته باشند که نشانه این گروه از اختلالات رشدی عصبی تاخیر کودک در صحبت کردن، راه رفتن، بازی کردن، تمرکز یا برقراری ارتباط با دیگران در مقایسه با همسالان است.

تشخیص زودهنگام این مشکلات و شروع خدمات توانبخشی مانند کاردرمانی حرکتی و ذهنی، گفتاردرمانی و رفتاردرمانی می‌تواند نقش بسیار مهمی در بهبود عملکرد کودک و افزایش استقلال او داشته باشد.بسیاری از کودکان مبتلا به اختلالات رشدی با دریافت خدمات تخصصی توانبخشی بهنگام می‌توانند مهارت‌های خود را به طور قابل توجهی تقویت کرده و استقلال بیشتری در زندگی روزمره پیدا کنند و عدم مداخله در دوره حساس رشد سبب وارد شدن آسیب های بسیار عاطفی ، روانی و شناختی و اجتماعی خواهد شد.

متاسفانه با وجود تبلیغات بسیار درباره اثربخشی قطعی نوروفیدبک بر درمان این گونه از اختلالات باید تاکید کرد که درمان مذکور جایگزین مناسبی برای توانبخشی های آموزشی ، حرکتی ، گفتاری و حتی والد فرزندی نمی باشد . نوروفیدبک نوعی بیوفیدبک است که تلاش می‌کند از طریق ثبت پاسخ‌های الکتریکی و ارائه بازخورد به آزمودنی، خودتنظیمی را در کودکان و حتی بزرگسالان آموزش دهد. هدف از آموزش نوروفیدبک، اصلاح امواج مغزی است.

در واقع نوروفیدبک بر فعالیت امواج مغزی تأثیر می‌گذارد؛ به نحوی که فعالیت‌های مرتبط با رفتارهای مطلوب تولید شود که بیشتر تاکید بر جنبه پردازش اطلاعات مغزی دارد که تنها شاید یک حوزه کوچکی از خدمات توانبخشی را شامل می شود.

ارائه خدمات توانبخشی به کودکان دارای تاخیر رشدی اصل بسیار مهم و ضروری است که با ارائه اطلاعات غلط به والدین که نوروفیدبک درمانی قطعی است سبب می شود والدین توانبخشی حرکتی ، گفتاری و روان شناختی و خانوادگی در دوران حساس رشد برای کودکان دارای اختلالات یادگیری و بیش فعالی را فراموش کرده و آسیب های جبران ناپذیری به کودکان وارد شود. نویسنده : احمد قره خانی