سنگر ما شب‌هایش بوی خمپاره می‌داد

جوان آنلاین: محمد فصیحی، برادر شهید مهدی فصیحی، از روز‌هایی می‌گوید که در سال‌های پیش از انقلاب، حتی بردن نام امام خمینی (ره) در بسیاری از محافل با ترس همراه بود. از راهپیمایی‌های خیابان مولوی و میدان شهدا تا روز ورود امام به ایران و سپس سال‌هایی که در جبهه‌های سردشت، صدای خمپاره بخشی از زندگی روزمره‌شان شده بود. او در یکی از همین حملات مجروح شد، ضربه مغزی و راهی بیمارستان شد و اگرچه پزشکان ابتدا جراحتش را جدی نگرفتند، در نهایت به عنوان مجروح جنگی به تهران منتقل شد، با این حال خودش می‌گوید برای تعیین درصد جانبازی به بیمارستان بازنگشت. متن زیر ماحصل گفت‌وگوی جوان با این برادر شهید و جانباز دفاع مقدس هشت ساله است. 

اولین مبارزات انقلابی 

محمد فصیحی ۶۶ ساله است. وقتی از روز‌های انقلاب حرف می‌زند، خاطراتش را از سال‌های کودکی آغاز می‌کند، روز‌هایی که برای کار از روستای دستجرد اصفهان راهی تهران شد. خودش می‌گوید: «حدود سال ۱۳۵۰ بود. هنوز ۱۰ سال بیشتر نداشتم. آن روز‌ها اگر کسی درباره انقلاب، شاه، مبارزه یا مسائل سیاسی صحبت می‌کرد، باید حواسش جمع می‌بود. فضای جامعه طوری بود که همیشه این ترس وجود داشت که شاید فردی که کنار شما نشسته، خبرچین ساواک باشد. حتی میان دو دوست هم اگر صحبت سیاسی می‌شد، نفر سوم ممکن بود بگوید: احتیاط کنید، شاید آن یکی خبرچین باشد. ترس، بخش مهمی از زندگی مردم شده بود.» 

فصیحی ادامه می‌دهد: «در آن سال‌ها، حتی نام امام خمینی (ره) نیز به راحتی برده نمی‌شد. در رساله‌ها برای نقل یک فتوا، نام برخی علما نوشته می‌شد، اما درباره امام خمینی از تعابیری مانند «آقای- خ» استفاده می‌کردند. ما که بچه بودیم اصلاً نمی‌دانستیم این «آقای خ» چه کسی است. برخی افراد در جلسات مخفی شرکت می‌کردند، اما این جلسات هم با احتیاط برگزار می‌شد. این فضای خفقان تا سال‌های ۵۵ و ۵۶ ادامه داشت، تا اینکه اتفاقات مختلف و به‌خصوص برگزاری مراسم چهلم شهدای شهر‌های مختلف، مردم را بیشتر به خیابان کشاند. کم‌کم مردم با هم صحبت می‌کردند، درباره مسائل سیاسی بحث می‌کردند و فضای جامعه تغییر کرد، هرچند هنوز صحبت کردن درباره مسائل سیاسی حتی در جمع‌های خانوادگی و دوستانه هم به آزادی امروز نبود.» 

راهپیمایی از مولوی تا انقلاب  …