نمونه های زیبایی از هنر خیابانی که فضای بتنی شهرها را با گل و گیاه ترکیب می کنند، در اینستاگرام منتشر شده است.

بازیافت پالت چوبی و لاستیک کهنه با سیمان ساخت تاب و گلدان بتنی منحصر به فرد برای فضای باز

دیوارهای بتنی مجسمه‌گون در استودیوی ویتل، علاوه بر نقش سازه‌ای، به عنوان فیلتر محیطی عمل کرده و نور و جریان هوا را در مجموعه هدایت می‌کنند. این طراحی با تکیه...

در میان بافت متراکم و پررفت‌وآمد جنوب تهران، «نوید پارک» در نزدیکی متروی جوادیه به پاتوقی برای ورزش‌های خیابانی و فرهنگ جوانانه تبدیل شده است؛ جایی که صدای برخورد لاستیک‌های BMX با رمپ‌های بتنی و دیوارهای پوشیده از گرافیتی، حال‌وهوایی متفاوت به فضای شهری می‌دهد. دوچرخه‌سواران این مجموعه با اجرای حرکات …

یک فعال رسانه به انتقاد از قطعی طولانی مدت اینترنت و طرح اینترنت پرو از سوی شورای عالی فضای مجازی پرداخت. محمد مهاجری، فعال سیاسی، در حساب کاربری خود در

محمد مهاجری، فعالی سیاسی و رسانه‌ای به اینترنت پرو واکنش نشان داد.

پروژه معماری اینسایزد اثر استودیو برگمایستر ولف، پاسخی جسورانه به محدودیت های فضایی در کوه های آلپ است. این بنا با نمای یکپارچه بتنی و طراحی داخلی خلاقانه، تضادی میان سختی محیط زیرساختی و آرامش فضای سکونت ایجاد کرده است.

بررسی جامع سنگفرش بتنی: مزایایی مانند دوام، هزینه مناسب و تنوع طراحی در مقابل معایبی مانند حساسیت به دما و عدم نفوذپذیری. آیا این گزینه برای پروژه شما مناسب است؟

معماران گروه «Associati» در پروژه‌ای با نام MON58، یک سازه بتنی کوچک در منطقه ساوییز سوئیس را به فضای مسکونی تبدیل کردند.

معماران گروه «Associati» در پروژه‌ای با نام MON58، یک سازه بتنی کوچک در منطقه ساوییز سوئیس را به فضای مسکونی تبدیل کردند. این پروژه با حفظ نمای بتنی و توسعه هوشمندانه در شیب زمین، ترکیبی از معماری مدرن و طبیعت کوهستانی را به نمایش می‌گذارد.

ساختمان اماتر در شهر کوریتیبا برزیل، یکی از نمونه‌های شاخص سبک اکو-بروتالیسم در معماری مدرن به شمار می‌رود. این بنا که در سال ۱۹۷۷ توسط گروهی از معماران مطرح طراحی شده، با بهره‌گیری از فضای سبز در نما، الگویی متفاوت از ساختمان‌های بتنی را ارائه داده است.

ایسنا/ هتل ریوگیونگ، ساختمانی هرمی به ارتفاع ۳۳۰ متر است که قرار بود مدرنیته کره شمالی را به نمایش بگذارد؛ اما این ساختمان دهه‌ها پس از آغاز ساخت و ساز هنوز خالی مانده است. سیمون کاکرل بریتانیایی، یکی از اندک غربی‌هایی که اجازه ورود به بلندترین ساختمان پیونگ‌یانگ را پیدا کرده، از فضای داخلی بتنی نات

در قلب آمستردام، خانه‌ای خصوصی با طراحی بسیار متفاوت که بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ ساخته شد، به یک جاذبه معماری تبدیل شده است. این خانه توسط دو هنرمند طراحی شده و با استفاده گسترده از بتن خام و فرم‌های حجیم، سبک بروتالیسم را در یک فضای مسکونی به نمایش می‌گذارد.