وی افزود: در گذشته رفتن به سینما و تماشای فیلم یک آیین اجتماعی و نوعی کنش جمعی بود و مردم بخشی از اوقات فراغت خود را در این مکانها سپری میکردند، اما امروز در حال عبور از روند جمعگرایی به سمت رفتارهای فردی و فردگرایانه هستیم.
آذرخوش ادامه داد: فرد امروز میتواند در داخل خانه، بدون پرداخت هزینه رفتوآمد و بدون مواجهه با تنشهای فضای عمومی از جمله هزینهها، ترافیک، اتلاف وقت، قضاوت دیگران و محدودیتهای عرفی، اوقات فراغت خود را از حالت جمعی به فردی تبدیل کند.
این دکترای جامعهشناسی تصریح کرد: فرد ترجیح میدهد در اتاق نشیمن خانه خود بنشیند و خود را از مکانی که در آن احساس بیگانگی میکند رها کند؛ در نتیجه بدون پرداخت هزینههای مختلف، رفتوآمد، ماندن در ترافیک و هزینههای جانبی مانند شام، خوراک و تنقلات، در زمان صرفهجویی کرده و در کنار خانواده به تماشای فیلم بپردازد.
وی با اشاره به اینکه برخی فیلمها نیز با فرهنگ، ارزشها و خردهفرهنگهای اقوام سازگاری ندارند، گفت: در چنین شرایطی، تماشای فیلم از طریق پلتفرمها به بخشی از فضای عمومی خانواده تبدیل شده است.
آذرخوش تأکید کرد: این موارد نشان میدهد که فرهنگ سینما و مشاهده را حذف نکردهایم، بلکه ظرف مصرف فرهنگی را جابهجا کردهایم؛ یعنی این ظرف از سالنهای عمومی به سمت نشیمنهای خصوصی منتقل شده است.
سینما باید تجربهای ارائه کند که در خانه قابل بازسازی نباشد
وی با بیان اینکه سینما برای ماندگاری به عنوان یک میدان اجتماعی نباید صرفاً در حد تماشاگر باقی بماند، اظهار کرد: سینما باید به مکانی برای رویداد تبدیل شود و سالنهای تماشا نیز باید به سمت تجربههایی حرکت کنند که در خانواده قابل بازسازی نباشد.
این دکترای جامعهشناسی افزود: خانواده ایرانی بسیار هوشمند است و با استفاده از تکنولوژی توانسته است سرگرمیهای خود را تأمین کند و در عین حال حریم خصوصی خود را نیز حفظ کند. …
