در واقع، ما وارد مرحلهای شدهایم که کرونا، آنفلوآنزا و سرماخوردگیهای فصلی، همگی در یک بسته ترکیبی در حال گردش در جامعه هستند. علیرضا رئیسی، معاون بهداشت وزارت بهداشت، با نگاهی به این وضعیت تأکید میکند که پیشگیری، تنها راه نجات از یک موج جدید ابتلا است. اما سوال اینجاست که آیا در فضای فعلی، این توصیهها عملاً قابل اجرا هستند یا فقط روی کاغذ میمانند و در واقعیت، ما دوباره شاهد همان هرجومرجهای بهداشتی سالهای پیش خواهیم بود؟
کانونهای انتقال یا محیطهای آموزشی؟
یکی از بزرگترین دغدغهها، بازگشت دانشآموزان به محیطهای بسته است. کلاسهای درس با تهویه محدود و جمعیت زیاد، دقیقاً همان محیطی است که ویروسهای تنفسی عاشقش هستند. رئیسی در این مورد میگوید دانشآموزی که علائم تنفسی دارد، نباید به مدرسه برود. این توصیه شاید روی کاغذ ساده به نظر برسد، اما در واقعیت، با فشار تحصیلی و نگرانی والدین از غیبت فرزندشان، کمتر کسی این قانون را اجرا میکند.
بسیاری از والدین ترجیح میدهند فرزند بیمارشان را به مدرسه بفرستند تا درسها را از دست ندهد، اما همین تصمیم در واقع یک بمب ویروسی را در فضای بسته فعال میکند و تمام تلاشهای بهداشتی را نقش بر آب میکند. رئیسی تأکید میکند که در صورت افزایش موارد بیماری در مدارس، رعایت اقدامات پیشگیرانه مثل استفاده از ماسک و شستوشوی منظم دستها، نباید به یک توصیه ساده تبدیل شود، بلکه باید به عنوان یک پروتکل حیاتی اجرا گردد.
اما تماشای این وضعیت در مدارس، نشان میدهد که فاصله زیادی بین توصیههای بهداشتی و واقعیتهای اجرایی در کلاسها وجود دارد و تا زمانی که فرهنگ «بیمار نباشم، مدرسه نروم» جایگزین «بیمارم اما باید درس بخوانم» نشود، مدارس همچنان کانون انتقال خواهند بود.
کرونایی که بومی شده اما نمیمیرد! …
