[امیرحسین نادری] رمزگشایی از راهبرد پنهان آمریکا در جنگ با ایران

«من اسمش را جنگ نمی‌گذارم؛ وقتی موشک‌ها شلیک می‌شوند و ناوهای نظامی آرایش جنگی می‌گیرند و یکی از مهم‌ترین آبراه‌های استراتژیک جهان در محاصره‌ای نفس‌گیر فرو رفته است.» انکار کلمه «جنگ» از زبان دومین مقام عالی‌رتبه یک ابرقدرت، خطای کلامی نیست، بلکه رمزگشایی از یک استراتژی پنهان است. جی‌دی ونس معاون رئیس‌جمهوری آمریکا، سوم سپتامبر در حالی این جمله را درباره درگیری هفت‌ماهه با ایران بر زبان آورد که هنوز هیچ افق و جدول زمانی مشخصی برای پایان این تقابل وجود ندارد. اما چرا کاخ سفید با این اصرار عجیب تلاش می‌کند روی باروت‌های شعله‌ور خاورمیانه، برچسب «امنیت کشتیرانی» بزند و از واژه جنگ بگریزد؟

پاسخ این تناقض را نباید در آرایش ناوها در خلیج فارس، بلکه باید در تقویم سیاسی واشنگتن و روی میز کارزار انتخاباتی جمهوری‌خواهان جست‌وجو کرد.کمتر از دو ماه دیگر، زنگ انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا به صدا درمی‌آید؛ آوردگاهی که در آن تکلیف تمامی ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و یک‌سوم صندلی‌های سنا با رأی مستقیم شهروندان مشخص خواهد شد. برای حزبی که به دنبال حفظ یا گسترش قدرت است، ورود به یک جنگ فرسایشی در این مقطع زمانی، خودکشی سیاسی محسوب می‌شود. داده‌های نظرسنجی اخیر رویترز و مؤسسه ایپسوس، ابعاد این بحران داخلی را عریان می‌کند. محبوبیت دونالد ترامپ به ۳۳درصد سقوط کرده که پایین‌ترین سطح در تمام حیات سیاسی اوست. اما عدد خطرناک‌تر برای کاخ سفید جای دیگری است: ۷۱درصد آمریکایی‌ها از عملکرد دولت در مدیریت هزینه‌های زندگی و مهار تورم خشمگین‌اند و تنها ۳۶درصد از تقابل نظامی با ایران حمایت می‌کنند. وقتی حتی ۴۰درصد از پایگاه رأی جمهوری‌خواهان نیز به وضعیت معیشتی معترض‌اند و انگیزه مشارکت دموکرات‌ها (۴۶درصد) بر جمهوری‌خواهان (۳۱درصد) سایه انداخته است، کلمات در واشنگتن به ابزاری برای «مدیریت ادراک» تبدیل می‌شوند. …