به کلاس‌های 50 نفره خوش آمدید

هفت صبح، شیما حیدری|  خانواده‌ای که دیگر از پس اجاره‌اش برنمی‌آیند، خانه را به حاشیه شهر می‌کشاند. اما هزینه این کوچ را فقط با دورتر شدن از مرکز شهر نمی‌پردازند. چون محیط تحصیل فرزندانشان هم تغیر می‌کند. یک دانش‌آموز هم‌زمان با تغییر خانه و مدرسه، دوستان و معلمانش را نیز از دست می‌دهد و در کلاس‌های ۴۰ تا ۵۰ نفره‌ای می‌نشیند که فرصت دیده‌شدن و یادگیری در این کلاس‌ها محدودتر است. بعضی‌ها بعد از مدرسه سر کار می‌روند تا به اقتصاد خانواده کمک کنند و بعضی دیگر در سکوت، از درس فاصله می‌گیرند. گرانی مسکن، ردپای خودش را روی نیمکت‌های مدرسه هم به جا گذاشته است و نابرابری اقتصادی را به نابرابری آموزشی تبدیل کرده است.

 

این روایت، روایت کودکانی‌ست که به‌دنبال مشکلات اقتصادی خانواده و جابه‌جایی خانواده‌هایشان به مناطق پیرامونی شهرهای بزرگ؛ به‌خصوص تهران، وارد مدرسه‌هایی می‌شوند که همیشه فرصت و امکانات کافی برای پذیرش جمعیت تازه را ندارند؛ دانش‌آموزانی که باید در محیطی تازه خود را با هم‌کلاسی‌ها، معلمان، شیوه‌های آموزشی جدید و فرهنگ نو وفق دهند، درحالی‌که مدرسه مقصد ممکن است از پیش با کلاس‌های پرتراکم، محدودیت نیروی انسانی و کمبود فضای آموزشی دست‌وپنجه نرم کند.

 

در پس این جابه‌جایی‌ها، فشار اقتصادی خانواده‌ها نیز حضور دارد؛ اما نخستین جایی که باید به آن نگاه کرد خود دانش‌آموز است؛ فرصت‌هایی که از دست می‌دهد، دشواری‌هایی که تجربه می‌کند و آینده‌ای که ممکن است بیش از گذشته به شرایط محل زندگی و توان مالی خانواده‌اش وابسته شود و جامعه‌ای که در آینده باید با دست همین دانش‌آموز ساخته شود.موضوعی که طی یکی دو سال اخیر و شدت گرفتن مهاجرت شهرنشین‌ها به حاشیه شهرها به خاطر تورم و گرانی کرایه‌ها، بیش از پیش کیفیت آموزش را تحت تاثیر قرار داده و کارشناسان آموزشی را نگران کرده است!

  کارنامه‌ها زیر سایه معاش

نسرین باقری، کارشناس آموزشی و معلم دبیرستان‌های شهر قدس در استان تهران، در گفت‌وگو با « هفت‌صبح»، از دانش‌آموزانی می‌گوید که با وجود عملکرد خوب در سال قبل، ناگهان افت کرده‌اند. در نمونه‌ای، نمره‌های دانش‌آموزدرسخوانی بعد از کوچ به حاشیه تهران به یکباره به هفت و هشت رسیده  است. وقتی علت را پرسید، این پاسخ را از ملیحه که تازه به این شهرآمده شنیده است؛

  …