سه شنبه, ۱۶ بهمن, ۱۴۰۳ / 4 February, 2025
خاطره ای از یک کتاب دزدی
وقتی به نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران فکر میکنم، اولین چیزی که به ذهنم میرسد، دیدن اقوام مختلف بلوچ، ترک، کرد و... با لباسهای محلیشان است که همگی اینها نویدبخش وحدت ملی است. همچنین افرادی که به صورت خانوادگی از شهرستان برای خرید کتاب بهتهران سفر میکنند، صمیمیت و بیریایی ما ایرانیان را نشان میدهد.
یکی از زیباترین صحنه های زندگی من این است که در نمایشگاه همه هنگام خستگی، روزنامه یا زیراندازی پهن می کنند و روی زمین می نشینند و نزدیکشان انبوهی از کیسه های کتاب قرار دارد. این همه زیبایی به همراه فضای معنوی محل برگزاری نمایشگاه فعلی از نگاه عده ای نادیده انگاشته می شود، منظورم فرنگ رفته هایی است که مرعوب نمایشگاه های غربی شده اند.
در حالی که آنها هیچ گاه به ویژگی ترکیبی نمایشگاه و فروشگاه کتاب تهران توجه نمی کنند. این ترکیب فرصتی بی نظیر در دنیاست؛ زیرا که در ۱۰ روز پنج میلیون بازدیدکننده را می تواند به خود جلب کند، حتی اگر درصد بالایی از این تعداد بازدیدکننده فقط برای تفریح آمده باشند، چه اشکالی دارد که ما رویدادی مثل نمایشگاه کتاب داشته باشیم که تفریح فرهنگی را بین مردم رواج دهد؟ در بین همین تفریحات فرهنگی است که فرد بالاخره یکی دو کتاب هم خریداری می کند و نگاهی به غرفه ها و عناوین کتاب هایشان می اندازد.
شاید برایتان جالب باشد که بدانید من در خاطرات یک فرد از ترکیه خوانده بودم که خیابان انقلاب ما برایش جای بسیار عجیبی بود که این تعداد کتابفروش در کنار هم مشغول به کار هستند. دیگر چه برسد به نمایشگاه کتاب با این همه مخاطب!
ولی من چند انتقاد هم به نمایشگاه دارم؛ یکی وجود ناشران آموزشی است که به نظرم واقعا هم کم سوادی را برای دانش آموزان ما رایج کرده اند و هم فقط پول های مردم را می گیرند، بدون آن که تاثیر خاصی در طرز فکر آنها داشته باشند.
دیگری کمبود سرویس های بهداشتی بوده و در نهایت غذاخوری های بد نمایشگاه است که قیمت شان بالا و کیفیت شان پایین است. بارها هم دیده ایم که مردم ترجیح می دهند از خانه غذا بیاورند. کاش غرفه های غذاخوری را با قیمت پایین تر یا حتی رایگان اجاره می دادند تا این هزینه ها، صرف بهبود کیفیت غذا می شد.
از اینها که بگذریم، چند بار اتفاقات جالبی برای من در ایام نمایشگاه رخ داده است. یک بار به دنبال کتابی برای نوه ام بودم. خیلی گشتم و بالاخره کتاب مورد نظرم را نیافتم. از ناشری راهنمایی خواستم. او آخر سر به من چند کتاب داد. گفتم: این کتاب ها برای سن الان نوه ام مناسب نیست. ناشر می گفت: اشکالی ندارد. نگه دار. بعد که بزرگ شد به او بده بخواند.
یک بار دیگر در غرفه نشر هزاره ققنوس نشسته بودم و با ناشر آن، آقای حاجی آبادی صحبت می کردم که یکمرتبه دیدم ایشان یک نفر را صدا کرد و کتابی به او هدیه داد و آن شخص رفت.
جریان از این قرار بود که آن شخص داشت این کتاب را یواشکی برمی داشت. ناشر که متوجه می شود خودش کتاب را به او هدیه می دهد. دلیلش را که از او پرسیدم گفت: شاید واقعا این کتاب را دوست داشته، ولی پول نداشته که آن را بخرد. خودم به او هدیه دادم تا اسم دزدی هم رویش نباشد.
نمایشگاه کتاب برای من سراسر خاطره است؛ زیرا من در غرفه بعضی ناشران می ایستم و دورادور به برخورد و رفتار و نوع انتخاب بازدیدکنندگان نگاه می کنم تا از این طریق با سلایق و علایق آنها بیشتر آشنا شوم و در این بین اتفاق های جالب زیادی هم رخ می دهد.
محمدعلی گودینی
داستان نویس
ایران مسعود پزشکیان دولت چهاردهم پزشکیان مجلس شورای اسلامی محمدرضا عارف دولت مجلس کابینه دولت چهاردهم اسماعیل هنیه کابینه پزشکیان محمدجواد ظریف
پیاده روی اربعین تهران عراق پلیس تصادف هواشناسی شهرداری تهران سرقت بازنشستگان قتل آموزش و پرورش دستگیری
ایران خودرو خودرو وام قیمت طلا قیمت دلار قیمت خودرو بانک مرکزی برق بازار خودرو بورس بازار سرمایه قیمت سکه
میراث فرهنگی میدان آزادی سینما رهبر انقلاب بیتا فرهی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی سینمای ایران تلویزیون کتاب تئاتر موسیقی
وزارت علوم تحقیقات و فناوری آزمون
رژیم صهیونیستی غزه روسیه حماس آمریکا فلسطین جنگ غزه اوکراین حزب الله لبنان دونالد ترامپ طوفان الاقصی ترکیه
پرسپولیس فوتبال ذوب آهن لیگ برتر استقلال لیگ برتر ایران المپیک المپیک 2024 پاریس رئال مادرید لیگ برتر فوتبال ایران مهدی تاج باشگاه پرسپولیس
هوش مصنوعی فناوری سامسونگ ایلان ماسک گوگل تلگرام گوشی ستار هاشمی مریخ روزنامه
فشار خون آلزایمر رژیم غذایی مغز دیابت چاقی افسردگی سلامت پوست